YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/9894
KARAR NO : 2014/17710
KARAR TARİHİ : 17.11.2014
MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada …. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/03/2014 tarih ve 2013/44-2014/105 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili adına tescilli 2010/04649 sayılı “…” tipi iki farklı kumaş deseninin, davalı tarafından taklit edilmek sureti ile müvekkilinin rızası bulunmaksızın üretilerek piyasaya sunulduğunu, davalının eyleminin müvekkilinin tasarımına tecavüz teşkil ettiğini, müvekkiline büyük zarar verdiğini ileri sürerek 10.000 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren reeskont, 50.000 TL manevi tazminatın haksız fiilin gerçekleştiği tarih olan tespit tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkilinin işyerinde bulunan iki adet kumaş kartelasının davacının tasarımına tecavüzü göstermeyeceğini, davacı adına tescilli tasarımın yenilik ve ayırt edicilik özelliğini taşımadığını, müvekkilinin davacıya ait tasarıma tecavüzünün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının işyerinde yapılan tespit sonucunda alınan “…” ve “…” ibareli iki adet kumaş kartelası numuneleri ile davacı adına tescilli 2010/04649 nolu çoklu 1.1. ve 2.1. nolu tasarımların ayırt edilemeyecek kadar birbirine benzediği, davalının bu eyleminin, davacının tescilden doğan tasarım hakkına tecavüz olduğu, davacının, davalının satışlarının ne kadarının davaya konu tasarımlarla ilgili olduğunu kanıtlayamadığı, tecavüze konu tekstil deseni sayısına ve 6098 sayılı TBK 50 ve 51. maddelere göre talep edilebilecek tazminat tutarının emsal uygulamalara göre 7.000 TL olabileceği, manevi tazminat yönünden de 554 sayılı KHK’nın 49/c maddesinde öngörülen koşulların gerçekleştiği gerekçesiyle davacı adına tescilli tasarımlara davalının vaki tecavüzü nedeniyle 7.000 TL maddi ve 7.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2- Ancak, davacı vekilinin reeskont faiziyle talep ettiği maddi tazminat yönünden yasal faizle tahsil yönünde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bu nedenle temyiz eden yararına bozulmasına karar vermek gerekmiş ise de; kanuna aykırı olan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın HUMK’nın 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte gösterilen sebeple davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 2. satırında bulunan “yasal faiziyle” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “avans faizini aşmamak üzere reeskont faizi ile” ibaresinin eklenmesine kararın düzeltilmiş bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 716,35 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 17/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.