YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2019/4879
KARAR NO : 2020/3476
KARAR TARİHİ : 07.07.2020
MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/10/2017 gün ve 2014/38 – 2017/775 sayılı kararı bozan Daire’nin 20/05/2019 gün ve 2018/1468 – 2019/3959 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı vekili; davalıların, müvekkili bankanın genel müdürü, yönetim kurulu üyesi, krediler daire başkanı ve şube müdürü görevlerinde bulundukları dönemde yasalara aykırı olarak krediye müstahak olmayan şirketlere kredi tahsisiyle müvekkilinin öz kaynaklarını riske atarak zarara yol açtıklarının Başbakanlık Teftiş Kurulu Başkanlığının 02.08.1999 tarihli raporuyla tespit edildiğini, bahse konu şirketin başka bankalarla kredi ilişkisinin bulunmadığını, müvekkili ile geçmiş kredi ilişkilerinde sorun yaşayan ve takibe alınan şirketlerin uzantısı olduğunun bilindiğini, kredi kullandırılan şirket hakkındaki mali tahlil raporunda, 1999 yılından başlayarak 3 yıl süreyle zarar edeceğinin, kredi ana para ve faiz ödemelerinin yoğunlaştığının, 2000-2001 yıllarında fon açığına maruz kalacağının, 1998-1999 yıllarında 3.000.000,00 DEM nakdi sermaye artışı yapması zorunluluğunda olduğunun, 1997 yılından evvel faaliyeti bulunmadığından bilanço kalemleri ve rasyonları arasında karşılaştırma yapılamadığının bildirildiğini, şirket hakkında Denizcilik Kredileri Müdürlüğünce düzenlenen 20.08.1998 tarihli raporda da şirketin ancak 2002 yılında kara geçebileceğinin, 1999 ve 2000 yıllarında 800.000,00 USD zarar edeceğinin ve fon açığına maruz kalacağının tespit edildiğini, %26’sını öz kaynakları, %76’sını yabancı kaynaklarla finanse edeceği, 50.000.000,00 USD tutarına maliyeti olan bir projenin yatırım teşvik belgesi görülmeden 04.06.1998 tarihli ve 20.08.1998 tarihli yönetim kurulu kararları ile dava dışı Ezel Uluslararası Nak. A.Ş’ye yüksek montanlı kredi kullandırıldığını, 28.03.2000 tarihli banka disiplin kurulu kararı gereğince davalıların sorumlu olduklarının belirlendiğini ve haklarında Şişli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2000/52 E. sayılı dosyasında dava açıldığını, görevi kötüye kullanma suçundan açılan bu davanın 4616 sayılı Yasa gereğince ertelendiğini, davalıların, müvekkilinin yüksek tutarlı öz kaynaklarını krediye müstehak olmayan şirkete aktararak zararına sebebiyet verdiklerini ileri sürerek tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak 16.09.2002 tarihi itibariyle 15.410.514,65 EURO, 30.462.311,98 CHF ve 190.724.920.760 eTL’nin ödeme günündeki TL karşılığının olay tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.
Mahkemece uyulan bozma ilamı sonrasında yapılan yargılamada iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davacı, davalılar …, …, … ve davalılar …, …, …, …, İ…., … vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur.
Davacı vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.
Dairemizce 20.05.2019 tarihinde verilen bozma ilamında benimsenen gerektirici sebeplere ve (3) numaralı bentte davacı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmediğinin belirtilmiş bulunmasına göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, davacı Emlak Bankasından harç ve ceza alınmasına yer olmadığına, 07/07/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.