YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2020/6091
KARAR NO : 2020/10395
KARAR TARİHİ : 05.10.2020
MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsili istemine ilişkindir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiştir.
Mahkemece verilen kısmen kabul kararı Dairemizce bozma kararında; mahkemenin 25.08.2015 tarihli rapora itibar ettiğini fazla çalışma ücretinde indirime gittiğini, bahsi geçen raporda indirimli olarak 14.418,41 TL brüt fazla measi alacağı tespit edildiğ, ıslaha karşı zamanaşımı defi nedeni ile alınan raporda ise brüt 11.544,60 TL tespit edildiği, mahkemenin yüzde otuz indirime gidilmesini kabul ettiği dikkkate alındığında hüküm altına alınması gereken miktarın 8.081,22 TL olması gerekirken karar altına alınan 12.344,60 TL rakamın kök ve ek rapor ile bağdaşmadığı gerekçesi ile karar bozulmuştur.
(Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin bozma ilamına Mahkemece direnilmiştir.
Mahkeme direnme kararında davacının 45 saatten fazla çalışması bulunduğunu 05.02.2010-16.06.2014 dönemi için yazılı delil ile ispatladığını, ıslah zamanaşımıda dikkate alınarak yazılı delil ile ispatlanan kısmın 11.444,60 TL olduğu, 900,00 TL dava değeri ile toplam 12.344,60 TL fazla mesai alacağı bulunduğu, dosyanın incelenmesinde de bilgisayar açılış kapanış saatleri ile güvenlik sisteminin kurulma ve kapatma saatlerine göre 05.02.2010- 16.06.2014 tarih arası fazla mesai alacağının hesaplandığı bu nedenle takdiri indirim yapılmadığı anlaşılmıştır.
Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanun’un 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla Mahkemece verilen direnme kararının Dairemiz içtihatlarına uygun olduğu, mahkemenin 30.03.2016 tarihli karar gerekçesinde 25.08.2015 tarihli raporu esas alarak yüzde otuz indirim ile fazla mesainin hüküm altına aldığı, ancak hüküm kısmında 23.03.2016 tarihli ek raporu dikkate alarak karar verdiği ve indirim yapmadığı anlaşılmakla hüküm ve gerekçe arasında çelişki oluşturduğu, (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin kararında hüküm ve gerekçe arasında çelişkinin ve hüküm altına alınan rakamların nasıl elde edildiğinin anlaşılamaması nedeni ile bozma yapıldığı, mahkemenin 18.06.2020 tarihli kararında ise hükmedilen fazla mesai alacak miktarına nasıl ulaştığını açıkladığı bozma kararına uyumlu olarak karar verdiği anlaşıldığından; direnme gerekçesine göre uygun bulunarak (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 26.09.2019 tarihli 2016/19202 esas ve 2019/17519 karar sayılı bozma ilamının ortadan kaldırılmasına karar verildi.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 05.10.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.