YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/21754
KARAR NO : 2020/7636
KARAR TARİHİ : 14.09.2020

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının davalıya ait restoranda 15.05.2010 tarihinde garson olarak işe başladığını, iş akdinin işveren tarafından Bakırköy 21. Noterliği’nin 21.11.2014 tarih ve 14320 yevmiye sayılı ihtarnamesi ile feshedildiği 21.11.2014 tarihine kadar çalışmaya devam ettiğini, 11.00 – 24.00 saatleri arasında çalıştığını, haftanın yedi günü ve vardiya yöntemi ile çalıştığını, hafta sonu, dini ve resmi bayramlara tekabül eden günlerde de aynı şekilde çalıştırıldığını, son aylık net ücretinin asgari geçim indirimi dahil 1.400,00 TL. olduğunu ve her ay 1.000,00TL. toplu işçi bahşişi olmak üzere toplam 2.400,00 TL. olduğunu iddia ederek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla hak ettiği işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalılar Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının iş akdinin başlangıç tarihinin 01.07.2011, davacının son brüt maaşının 1.119,00 TL. olduğunu, davacının 1.000,00 TL. bahşiş aldığı iddiasının gerçeği yansıtmadığını, davalı işyerinde tahsilat üzerinden bahşiş uygulamasının bulunmadığını, işyerinde ikili vardiya çalışma düzeninin bulunduğunu, öğle yemeği servisinden sonra işyerinde 3 saati bulan ara dinlenmenin söz konusu olduğunu, davalı işyerinin içkili lokanta olmaması nedeniyle geceleri açık olmadığını, işyerinde yüzde usulü çalışma olmadığını, yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre bahşiş usulü çalışma olan işyerlerinde fazla mesai ücretini işçinin almış olduğunun kabul edildiğini, davacının normal mesaisini dahi zorla tamamladığını, son 1,5 yıldır davacının fiilen çalışmadığını, işyerinde resmi tatillerde ve dini bayramlarda çalışma olmadığını, hafta tatillerinin eksiksiz olarak kullandırıldığını, davacının raporları bittiği halde işyerine gelmediğini, davalı şirketin işe gelmediğine dair tutanak düzenlediğini, ancak davacının sağlık durumunu bildiğinden iyiniyetle fesih işlemi yapmadığını, davacının bu dönemde ücretsiz izinli sayıldığını, ancak davacının uzun süre daha çalışamayacak olması da dikkate alınarak davacının tüm hakları korunarak 21.11.2014 tarihinde iş akdinin sonlandırıldığını ve hak edişlerinin banka hesabına 24.11.2014 tarihinde eksiksiz yatırıldığını, davacının işverenlikte alacağının kalmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere, tanık beyanlarına ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz Başvurusu:
Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Davacı dava dilekçesi ile 15.05.2010 ile 21.11.2014 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı iddiası ile kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacağı talebinde bulunmuştur. Davalı ise cevap dilekçesinde davacının 01.07.2011 tarihinde çalışmaya başladığını, 21.11.2014 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiğini ancak son 1,5 yıllık dönemde davacının rapor ve ücretsiz izin nedeni ile fiilen çalışmadığını savunmuştur.
Mahkemece davacının kıdem süresinin tespiti için dinlenen tanık beyanları ile davacı asilin beyanı dikkate alınarak davacının 01.01.2011-10.09.2013 tarihleri arasında çalışma yaptığı, ancak Yargıtay kararları ve fesih nedeni de gözetilerek kıdem tazminatına esasına dayanak hizmet süresinin 01/01/2011-04/12/2014 tarihleri arasında 3 yıl 11 ay 3 gün olduğu belirlenmiştir.
Davalının dosya içerisine sunmuş olduğu belgelerden davacının 11.09.2013 ile 06.08.2010 tarihleri arasında raporlu olduğu, 07.08.2014 ile 30.11.2014 arasında ücretsiz izinli olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece davacının 10.09.2013 tarihine kadar çalıştığı kabul edilmiş ise de davacının hizmet süresinin ihbar süresine 6 hafta eklenmek sureti ile hesaplanması durumunda davacının hizmet süresinin 04.12.2013 tarihine kadar 2 yıl 11 ay 3 gün hesaplanması gerekmekte iken sehven 04.12.2014 tarihine kadar 1 yıl fazla hesaplama yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.