YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2020/89
KARAR NO : 2020/3394
KARAR TARİHİ : 01.07.2020

MAHKEMESİ : ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 11/04/2017 tarih ve 2015/1171 E.- 2017/424 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nce verilen 27/11/2019 tarih ve 2019/1593 E.- 2019/1485 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
HMK’nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL’yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK’nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibarıyla 58.800,00 TL’dir. Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, 2.000.-Euro cezai şartın 3095 sayılı Kanun’un 4.a maddesi uyarınca devlet bankalarınca 1 yıllık vadeli euro mevduatına uygulanan en yüksek oranda temerrüt faizi işletilerek davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Bu durumda yukarıda anılan madde hükmüne göre, davalı taraf temyizine konu davanın kısmen kabulüne ilişkin kararın temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır. HMK’nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yönde karar verilebileceğinden, davalı vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin HUMK 432/4. madde hükmü uyarınca REDDİNE, işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 01/07/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.