YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/495
KARAR NO : 2020/899
KARAR TARİHİ : 05.02.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Resmi belgede sahtecilik
HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 14.10.2003 tarihli ve 232-250 sayılı, 09.10.2012 tarihli 2011/8-335 Esas ve 2012/1804 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, sahtecilik suçunun oluşabilmesi için belgenin nesnel olarak aldatıcılık yeteneğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği, “muhatabın hatasından, dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin, aldatma yeteneğinin varlığını göstermeyeceği ve belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğu gözetilerek;dosya arasında mevcut 14.06.2008 tarihli kolluk tarafından düzenlenmiş tutanak içeriğinde suça konu sürücü belgesinde resim üzerinde soğuk mühür izinin bulunmadığının belirtilmiş olduğu, ancak mahkeme tarafından yapılan gözlemde resimde bulunması gereken mühürün var olup olmadığı yönünde bir tespite yer verilmediği gibi suça konu belge aslının denetime olanak verecek şekilde dosya arasında bulunmadığı; Dairemizin 05.12.2018 tarihli tevdi kararına, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.12.2019 tarihli cevabi yazısında, mahkemece tutulan 13.12.2019 tarihli tutanakta suça konu belgenin tüm aramalara rağmen bulunamadığı husunun belirtilmiş olduğu anlaşılmakla, suça konu sürücü belgesi aslı detaylı bir şekilde aranarak, bulunması halinde duruşmaya getirtilip incelenmek suretiyle, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, belge üzerinde soğuk mühür izinin var olup olmadığı ve aldatıcı nitelikte olup olmadığının kararda tartışılması, denetime olanak verecek şekilde dosya içine konulması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile mahkumiyet hükmü verilmesi,
2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.