YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4135
KARAR NO : 2020/1606
KARAR TARİHİ : 15.10.2020
Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Tefecilik yapma
Hüküm : Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
İddianame içeriğinde yer alan; müşteki …’ın sanıklardan faiz karşılığı borç para aldığı, karşılığında senet düzenlediği, sanıkların sürekli paranın üzerine faiz koydukları, bir süre sonra borcu ödeyemez duruma geldiğini, şahısların kendisini ölümle tehdit etmeye başladığını, Elbistan ilçesinde ailesinin yanına gittiğinde kendisini görüp yine tehdit ettiklerini, …’ün kendisine silah sıktığını iddia etmesi karşısında, iddianamede tehdit ve silahla yaralamaya teşebbüs olarak nitelenen eylemin sübutu halinde yağmaya teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağını, delillerin topluca takdir yetkisinin 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi uyarınca eylemleri nitelendirme ve kanıtları değerlendirme görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu, delillerin birlikte takdir edilmesi bakımından tefecilik suçundan açılan davanın da birlikte görülmesinde zorunluluk bulunduğu cihetle, görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanıklara ihtarına karar verilmesi ile TCK’nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, sanıklar hakkında hükmedilen hapis cezasında TCK’nın 51. maddesi hükmünün uygulanmamasının gerekçesinde hatalı olarak ”CMK’nın 231/6. maddesindeki şartlar oluşmadığından” ifadesine yer verilmesi,
Kanuna aykırı, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 15/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.