YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/7687
KARAR NO : 2020/8941
KARAR TARİHİ : 07.07.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten Yaralama
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
1) Oluşa ve dosya içeriğine göre, olay tarihinde sanığın tartıştığı mağdur …’u evden getirdiği av tüfeğiyle sırt bölgesini hedef alarak kasten yaraladığı, olay sonrası mağdurun yapılan muayenesinde, mağdurun sırtında, kollarında ve kafasının arka bölgesinde çok sayıda saçma girişinin tespit edildiği, bu yaralanma nedeniyle mağdurun hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı, sanığın, aldığı yaraya rağmen olay yerinden kaçmaya çalışan mağdurun peşinden giderek arkasından bir el daha ateş ettiği şekilde meydana gelen olayda, suçta kullanılan aletin elverişliliği, sanığın hedef aldığı bölge, yara yeri ve yaranın niteliği birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağına dair delilleri takdir ve tayin görevinin yüksek görevli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğundan CMK’nin 5. maddesi gereğince mahkemece, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
2) Tutuklamaya sevk edilen ve tutuklu olarak yargılanan sanığa, 5271 sayılı CMK’nın 101/3. ve 5271 sayılı 150/3. maddeleri uyarınca sanığa istemi aranmaksızın zorunlu bir müdafii atanması, savunmasının müdafii huzurunda alınması ve yine müdafiin hazır olduğu duruşmada karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, müdafii yokluğunda savunması alınarak karar verilmesi suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Colozza et Rubinat/İtalya, 12.02.1985 A. 89, Is-30; Campbell ve Fell/Birleşik Krallık, A.80 28.06.1984) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve 5271 sayılı CMK’nin 150/3-2. ve 188/1. maddelerine muhalefet edilerek sanıkların savunma hakkının kısıtlanması,
3) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d maddeleri gereğince belirlenen ve 5 yılın altında olan 2 yıl 12 ay hapis cezasının TCK’nin 87/1-son maddesi uyarınca 5 yıla yükseltilmesi ve devamında TCK’nin indirim maddeleri uygulanarak sonuç cezanın tespiti gerekirken, TCK’nin 87/1-son maddesi uygulanmayarak yazılı şekilde eksik ceza tayini,
4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 07.07.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.