YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2020/5818
KARAR NO : 2021/4462
KARAR TARİHİ : 26.05.2021
MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 06.11.2019 tarih ve 2019/270 E. – 2019/402 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili şirketin, 2013/29096 sayılı “Kampüs Ofis” markasının tescili için başvurduğunu, başvurunun belli sınıflar için kısmen red edildiğini, bu karara yapılan itirazın ise nihai olarak davalı TPMK Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunca red edildiğini, belirli sınıflar için red kararı verilmesinin hiçbir hukuki dayanağının bulunmadığını, kısmi red kararının tamamen çelişkili olduğunu ileri sürerek, TPMK YİDK’nın 05.05.2014 tarihli ve 2014/M-5762 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı TPMK vekili, dava konusu “Kampüs Ofis” ibareli başvuruyu oluşturan sözcüklerin ayrı ayrı ya da birlikte kullanıldıklarında ayırt edici vasıflarının düşük olduğunu, bu sözcüklerin genel, basit, sıradan olmalarının yanında ticari hayatta da herkes tarafından serbest olarak kullanılabilir nitelikte olduğunu, özellikle başvuru kapsamından çıkarılan mal ve hizmetler bakımından söz konusu ibarelerin hiçbir ayırt edici vasfının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak ve tüm dosya kapsamına göre yapılan yargılama sonucunda; dava konusu edilen 2013/29096 sayılı markanın kapsamında yer alan “Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri, inşaat hizmetleri” dışında kalan kısımların 556 sayılı KHK’nın 7/1-a ve c maddeleri kapsamında mutlak red sebebi oluşturmadığı, bununla birlikte “Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri, inşaat hizmetleri” yönünden ise 556 sayılı KHK’nın 7/1-a ve c maddeleri kapsamında tanımlayıcı nitelikte olup mutlak red sebebi oluşturduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile dava konusu TPMK YİDK’nın 05.05.2014 tarihli ve 2014/M-5762 sayılı kararının dava konusu edilen 2013/29096 sayılı markanın kapsamında yer alan “Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri, inşaat hizmetleri” dışında kalan kısımlar açısından iptaline ve “Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri, inşaat hizmetleri” yönünden davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 26.05.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.