Yargıtay Kararı 9. Ceza Dairesi 2020/4935 E. 2021/1394 K. 16.03.2021 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4935
KARAR NO : 2021/1394
KARAR TARİHİ : 16.03.2021

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi
Suç : Görevi kötüye kullanma
Hüküm : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık hakkında müşteki vekili olduğu soruşturmada, Bucak C. Başsavcılığınca 07/02/2013 tarihinde verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 21/03/2013 tarihinde kendisine tebliğ edilmesine rağmen bu karara itiraz etmeyerek kararın kesinleştiği, bu şekilde müştekinin mağduriyetine sebep olarak görevi kötüye kullandığı iddia ve kabul edilen olayda;
1)Maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer verilmeksizin ortaya çıkarılabilmesini teminen sanığın yazılı savunmalarında vekilliğini üstlendiği müşteki …’ın şikayetine yönelik soruşturma sonunda verilen takipsizlik kararından müştekiyi derhal haberdar ettiğini, kararın hukuka uygun olması nedeniyle itiraz etmediğini savunmuş olmasına göre müşteki …’a bu hususun hiçbir aşamada sorulmaması nedeniyle öncelikle müşteki …’ın ayrıntılı beyanının alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
2)Sanığın müşteki vekili olduğu soruşturma dosyasında kovuşturmaya yer olmadığına dair karara süresi içinde itiraz etmeyerek kesinleşmesine sebebiyet verip bu şekli ile müştekinin mağduriyetine neden olmak şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK’nın 257/2. maddesi kapsamında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında aynı kanunun 257/1. maddesinin uygulanma yapılarak hüküm kurulması,
Kabule görede;
Yüklenen suçu TCK’nın 53/1-e maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun’un kazanılmış hakka konu olmayan 53/5. maddesi gereğince hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Kanuna aykırı, sanık …’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK’nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca hükmün BOZULMASINA, 16/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.