YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/12216
KARAR NO : 2020/15993
KARAR TARİHİ : 10.11.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret
HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi dikkate alınarak, en ağır cezayı içeren Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.10.2011 tarihli ve 2011/129 Esas- 2011/332 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK’nin 142/1-b maddesi gereğince hükmolunan 3 yıl hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, sanığın adli sicil kaydında yer alan ve daha az cezayı içeren Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2012 tarihli ve 2012/265 Esas – 2012/611 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK’nin 142/1-b maddesi gereğince hükmolunan 2 yıl hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi uyarınca hükümden sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulamasına ilişkin paragrafların çıkartılarak yerine “Sanığın, tekerrüre esas mahkumiyetlerinden en ağır ceza hükmünü içeren Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.10.2011 tarihli ve 2011/129 Esas – 2011/332 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK’nin 142/1-b maddesi gereğince hükmolunan 3 yıl hapis cezasına ilişkin mahkumiyetinin tekerrüre esas alınmasına, sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca da, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.06.2011 tarihli ve Esas 2011/2-60 Karar 2011/126 sayılı kararında ayrıntıları belirtildiği üzere, 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi uyarınca mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktar bakımından, Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2012 tarihli ve 2012/265 Esas – 2012/611 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK’nin 142/1-b maddesi gereğince hükmolunan 2 yıl hapis cezasının dikkate alınmasına” şeklinde cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.