YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/10938
KARAR NO : 2020/19149
KARAR TARİHİ : 15.12.2020
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanık … hakkında pek az sayıda mermi bulundurma veya taşıma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebeplerinin yapılan incelemesinde;
Sanığın 17.06.2016 tarihinde tebellüğ ettiği hükmü, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık kanuni süreden sonra 11.10.2016 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle, süreden sonraki temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
2) Sanık … hakkında ruhsatsız ateşli silahlarla mermileri satın alma veya taşıma veya bulundurma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebeplerinin yapılan incelemesinde;
Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamda 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesinin uygulanması karşısında, hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK’nin 58. ve 5275 sayılı CvGTİHK’nin 108/3. maddeleri uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.01.2018 tarih ve 2017/12-463 Esas – 2018/20 Karar sayılı kararı uyarınca, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde 5237 sayılı TCK’nin 52/4. maddesi gereğince hapse çevrileceği ihtarı yapılmış ise de; 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesi infaz aşamasında re’sen gözetilebileceğinden, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,
3) Sanık … hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebeplerinin yapılan incelemesinde;
Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamda 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesinin uygulanması karşısında, hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK’nin 58. ve 5275 sayılı CvGTİHK’nin 108/3. maddeleri uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
Sanığın 2015 yılı Haziran ayı içerisinde mağdurun kendisini silahla yaraladığına ve o tarihten bu yana kendisini tehdit ettiğine dair istikrarlı savunmaları ile mağdurun aşamalarda sanığı daha önce vurduğu için aralarında husumet bulunduğuna dair beyanları karşısında, bahse konu adli olaya ilişkin soruşturma ya da yargılama dosyasının aslının veya onaylı bir suretinin dosya içerisine alınıp gerekli incelemeler yapıldıktan sonra sonucuna göre sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekirken “yasal koşulları oluşmadığından” şeklindeki gerekçe ile yetersiz incelemeye dayanarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.