YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/21986
KARAR NO : 2020/14904
KARAR TARİHİ : 05.11.2020

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 08/02/2011-23/12/2013 tarihleri arası pazarlama uzmanı ve yedek parça elemanı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın işverence feshedildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının pazarlama-satınalma elamanı olarak işe başladığını, işten ayrıldığı tarihe kadar da işinde ve özlük haklarında herhangi bir değişiklik olmaksızın devam ettirildiğini, ücret ve sair alacaklarının aylık maaş ödemesi ile birlikte tahakkuk ettirildiğini ve gecikmeksizin banka kanalı ile ödendiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.
Mahkeme kararının özeti:
Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde değildir
2-Hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir.Bu durumda anılan ücretlerin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli ünvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.
Somut olayda hükme esas alınan hesap raporunda davacının son ücreti davalı tarafça dosyaya süresinde ibraz edilen 2013 yılı Aralık ayı bordrosu ile davacının talebi birlikte değerlendirilerek net 1.700,00TL olarak kabul edilmesinde isabetsizlik bulunmasa da davalı tarafça süresinde ibraz edilen ücret bordroları (2013/12 ve 9. aylar, 2012/6 ve 7. aylar, 2011/10. aya ilişin) ile davacının ücretinin ödendiği banka hesabına dair hesap özeti gözetilmeksizin dava konusu fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davacının son ücretinin asgari ücrete oranına göre belirlenmesi isabetli olmamıştır. Davalı tarafça ibraz edilen söz konusu bordrolar ile davacının ücretinin ödendiği banka hesap özeti değerlendirilmeli ve davacının geçmiş dönem ücretleri belirlenerek sonucuna göre söz konusu alacaklar hesaplanmalıdır.Mahkemece yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
3-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 177. madde hükmüne göre ıslah, sözlü veya yazılı olarak yapılabilir. Karşı taraf duruşmada hazır değilse veya ıslah talebi duruşma dışında yapılıyorsa, bu yazılı talep veya tutanak örneği, haber vermek amacıyla karşı tarafa bildirilir.
Somut uyuşmazlıkta, dosya kapsamına göre, Mahkemece davacının 09/12/2015 tarihli ıslah dilekçesi, 31/01/2015 tarihinde yetkisi sona erdiği anlaşılan yetkisiz davalı vekiline tebliğ edildiği anlaşılmış olup yukarıda işaret edilen hüküm gereği yerine getirilmeden yargılama sonlandırılmıştır.Islah dilekçesinin davalıya tebliğ edilmemesi açıklanan yasal düzenlemeye aykırı olup, hukuki dinlenilme hakkının ihlalidir. Kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.