YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2017/18539
KARAR NO : 2020/15825
KARAR TARİHİ : 11.11.2020

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili; 01.06.2007 tarihinden 31.07.2010 tarihine kadar asıl işveren olan davalı belediyede temizlik işçisi olarak çöp toplama, yolları süpürme vs. işleri yaparak değişik işyerlerinde sigortalı gösterilerek fiilen ve aralıksız çalıştığını, iş akdi feshedildiğinde aldığı hizmet dökümünde bilgi ve rızası dışında farklı işyerlerinde sigortalı olarak gösterildiğini anladığını, çalışma akdinin işveren tarafından haklı sebep bildirilmeksizin feshedildiğini ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ve fazla mesai ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:
Davalı vekili; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, davacı işçinin davalı asıl işveren belediye bünyesinde temizlik işçisi olarak çalıştırıldığı, iş akdinin işveren tarafından haksız şekilde feshedildiği, kıdem ve ihbar tazminatı miktarları ile işçinin yıllık izin ve fazla mesaiye ilişkin ücretlerine hak kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
2-Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağına hak kazanıp kazanamayacağı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır
İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.
Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir.
İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır. Tanıklar belirli bir dönem çalışmışlarsa ve başkaca delil yok ise beyanlarının belirtikleri dönemle sınırlandırılması gerekir.
Somut olayda davacı dava dilekçesinde “ …sabah 08.00’dan akşam 16.00’a kadar çalışması gerektiği halde …… kadar çalıştığını cumartesi günleri pazar kurulduğu için 08.00’dan akşam 21.00’a kadar çalıştığını, bazen daha ileri saatlere kadar çalıştığını…” iddia ederek fazla mesai ücret alacağı talebinde bulunmuştur.
Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının hafta içi 08.00-19.00 saatleri arasında cumartesi günü ise 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştığı, Pazar günleri ise 3 saat çalıştığı ve toplamda haftada 62 saat çalışarak 17 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.
Davalı tarafından davacının fazla mesai yapmadığı savunulmuş ise buna ilişkin işyeri kayıtlarının veya puantajların sunulmadığı, yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarından … ve …’ın ise davalı işyerinde çalışmadıkları, diğer davacı tanığı …’in ise 2007-2009 yılları arasında çalıştığını beyan ettiği görülmektedir.
Öncelikle; davacı tanıkları … ve …’ın işyerinde çalışmadıkları ve davacının çalışma saatlerini bilemeyecekleri ve diğer tanık …’in ise işyeri çalışma düzenini kendi çalışma süresi ile sınırlı olarak bilebileceği, bu durumda davacının fazla çalışması olduğunu sadece bu tanığın çalışma süresi kadar ispatlayabildiği mahkemece değerlendirilmeden alacakların hüküm altına alınması hatalıdır.
Sonuç olarak; davacı tanığı …’in beyanında “…mesai saati 08.00’de başlar akşam 17.00’de biterdi, fakat 19.00-20.00’e kadar çalıştıkları çok olurdu,…” şeklinde beyan bulunduğu gözetildiğinde tanığın, davacının saat 17.00’dan sonraki çalışmalarına ilişkin hesaplamaya elverişli bir beyanda bulunmadığı görülmekle davacının hafta içi 08.00-17.00 saatleri arasında cumartesi günü ve 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştığı, Pazar günleri ise 3 saat çalıştığı kabul edilerek ve yine tanıkların çalışma süreleri ile sınırlı olarak iddiaların ispatlandığı hususu da dikkate alınarak hesaplama yapılması gerekmektedir. Kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.
3-Yargılama sırasında dosyaya sunulan 06.04.2011 tarihli dekontla davacıya 313.49 TL kıdem tazminatı ödemesi yapıldığı anlaşılmakla bu ödemenin hesaplanan kıdem tazminatından mahsup edilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.