YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/21813
KARAR NO : 2020/7843
KARAR TARİHİ : 15.09.2020

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleblerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı iş yerinde 09.10.1997-02.01.2015 tarihleri arasında çalıştığını; kombi satış servis bölümünde servis müdürü olarak görev yaptığını, haksız olarak işten çıkartıldığını, son ücretinin yıllık brüt 138.400,00 TL, aylık brüt 11.533.00 TL olduğunu, bu ücretin 4 tanesinin ikramiye olduğunu, 08.30-20.30 saatleri arasında çalıştığını, devir dönemlerinde bu çalışmanın 00.00 veya 02.00’a kadar uzadığını; devir döneminin yılda 3 defa olduğunu ve her seferinde 4-5 gün sürdüğünü, davacı işçinin, yılda 40-45 gün yurtdışı ve yurtiçi seyahatlere çıkarak bayileri ve çalışanları denetlediğini, bu dönemde 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştığını, Şirketin Kurtköy inşaatında da davacı işçinin görevlendirildiğini ve bu dönemde hafta tatilleri de dahil olmak üzere günde en az 13-15 saat çalıştığını, resmi tatil ve genel tatil günlerinde de çalıştığını, yıllık ücretli izinlerinin bir kısmını kullandığını iddia ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 20.000,00 TL fazla çalışma ücreti, 3.000,00 TL dini ve resmi tatil günleri ücreti ve 5.700,00 TL yıllık ücretli izin alacağı olmak üzere toplam 76.077,82 TL’nin en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının müvekkili işyerinde 09.10.1997-11.02.2005 ve 17.06.2006-02.01.2015 tarihleri arasındaki dönemde çalıştığını, son aylık brüt ücretinin 8.650.00 TL olduğunu, her üç ayda bir maaş tutarında ikramiye aldığını, servis müdürü olarak görev yaptığını, işyerinde 250 kişinin amiri durumunda çalıştığını, yapılan satışlardan davacı işçinin ayrıca prim aldığını, üst düzey yönetici olması nedeniyle kendi çalışma saatlerini kendisinin belirlediğini, resmi tatil ve genel tatil günlerinde çalışmadığını, davacı işçinin bakiye yıllık ücretli izin alacağının, davalı işverene avans borcundan dolayı takas ve mahsup edildiğini, buna rağmen, davacı işçinin halen 59.360.10 TL borcu bulunduğunu, davacı işçinin, davalı işverene karşı, İstanbul Anadolu 17. İş Mahkemesi’nin 2015/9 Esas sayılı dosyası ile işe iade davası açtığını, özellikle yıllık ücretli izin alacağı talebi yönünden söz konusu dosyanın bekletici mesele yapılması gerektiğini, yine davacı işçinin, davalı işverene karşı İstanbul Anadolu 2. İş Mahkemesi’nde menfi tespit davası açtığını, bu dava dosyasının da bekletici mesele yapılması gerektiğini, dava konusu alacakların zaman aşımına uğradığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti
Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Taraflar arasında, davacı işçinin fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
Davacı işçi fazla çalışma ücreti isteğinde bulunmuş, Mahkemece davacının tüm Türkiye’den sorumlu servis müdürü olarak çalıştığı, aylık ücret miktarı dikkate alındığında üst düzey yönetici olduğu, kendi çalışma süresini kendisi belirlediği gerekçesiyle fazla çalışma ücreti isteğinin reddine karar verilmiştir.
Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının iş yerinde toplam 15 yılı aşkın süreyle çalıştığı, en son satış servis müdürü olarak görev yaptığı anlaşılmaktadır.
Davacının çalıştığı süre içinde iş yerinde mesaisini kendisi belirleyecek en üst kişi konumunda olmadığı, Satış Sonrası Hizmetler Direktörüne bağlı olarak çalıştığı anlaşılmakla, Mahkemece, davacının fazla mesai ücreti talebinin değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken üst düzey yönetici olduğu, çalışma saat ve koşullarını kendisinin belirlediği gerekçesi ile fazla mesai ücreti talebinin reddine karar verilmesi hatalıdır.
3-Davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.
Dosyaya sunulan imzasız ücret bordrolarında “Resmi Tatil” adı altında tahakkukların bulunduğu görülmüş olup, bordronun imzasız olması halinde tahakkuk ettirilen tutarın banka kanalı ile ödenip ödenmediği araştırılmalı, ödeme yapıldığının tespiti halinde ödenen miktar hesaplanan alacaktan mahsup edilmelidir. Belirtilen sebeple, Mahkemece bordrolar ile banka hesap hareketleri karşılaştırılarak tahakkuk ettirilen tutarın ödenip ödenmediği belirlenmeli ve oluşacak sonuca göre gerekirse alacak yeniden hesaplanmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
4- Dosya kapsamında, davalı vekilinin cevap dilekçesi ekinde “Personel İzin Talep Formu” ve “Yıllık Ücretli İzin Dilekçesi” başlıklı belgelerin sunulduğu görülmekle bu belgelerin bir değerlendirmeye tabi tutularak, davacının izin kullanıp kullanmadığı belirlendikten sonra kullanılmadığı tespit edilen izinler karşılığı ödenen izin ücretlerinin mahsubu ile sonuca gidilmesi gerekirken söz konusu belgelerin değerlendirilmemesi hatalıdır.
SONUÇ:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 15/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.