YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2021/8797
KARAR NO : 2021/7383
KARAR TARİHİ : 27.12.2021

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasındaki davadan dolayı Uşak 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.08.2021 gün ve 2011/286 E. – 2015/711 K. sayılı ek kararın Yargıtayca incelenmesi bir kısım dahili davalılar vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
Dava, davalı … San.ve Tic. A.Ş’nin feshi istemine ilişkin olup, dosyanın incelenmesinden, mahkemece davanın kabulüne karar verildiği, bu kararın bir kısım dahili davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 06/12/2017 tarih ve 2016/8891 E. – 2017/6960 K. sayılı ilamı ile yerel mahkeme kararının onanmasına karar verildiği, bu karara karşı bir kısım dahili davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin, Dairemizin 25/09/2019 tarih ve 2018/1012 E. – 2019/5782 K. sayılı ilamı ile reddedildiği ve mahkeme kararının 28/11/2019 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Bu kez tasfiye memuru, 19/08/2021 havale tarihli dilekçesiyle tasfiye memurluğundan görevinden azledilmesini talep etmesi üzerine mahkemece talebin reddine dair 24/08/2021 tarihli ek karar verilmiştir. Ek kararın bir kısım dahili davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece dava dosyası Dairemize gönderilmiştir.
5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanun’un 25 ve geçici 2’inci maddeleri uyarınca kurulan ve yargı çevreleri belirlenen Bölge Adliye Mahkemeleri, 20/07/2016 tarihinde göreve başlamış olup, İlk Derece Mahkemesince verilen ek kararın, Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği tarihten sonra verildiği açıktır. 6100 sayılı HMK Geçici 3/2inci maddesinde; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427 ile 454’üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı, bu kararlara ilişkin dosyaların Bölge Adliye Mahkemelerine gönderilemeyeceği düzenlenmiştir. Bu düzenleme nedeniyle, bir dosyada 20/07/2016 tarihinden önce HUMK hükümlerine göre temyize tabi nihai bir karar verilmiş ve bu karar kesinleşmiş ise, o dosyada kesinleşinceye kadar verilecek tüm kararlar HUMK hükümlerine göre doğrudan temyiz kanun yoluna tabi olacaktır. Bu durumda, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçmeden önce verilip Yargıtay incelemesinden geçtikten sonra 28/11/2019 tarihinde kesinleşen bir karar olduğu dikkate alındığında, tasfiye memurunun azledilmesi talebi üzerine verilen ek kararın HMK’nın Geçici 3/2’inci maddesinin uygulanmasını gerektirmeyeceği, başka bir ifadeyle bu durumun 24/08/2021 tarihinde verilen ek kararın 1086 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde temyiz incelemesine tabi tutulmasını gerektirici mahiyet taşımadığı anlaşılmakta olup, mahkemece verilen ek kararın kanun yolu incelemesi Bölge Adliye Mahkemesine aittir.
Belirtilen sebeple, mahkemece verilen 24/08/2021 tarihli ek kararın istinaf incelemesi için ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, kanun yolu değerlendirmesi yapılmak üzere dosyanın mahalline İADESİNE, 27/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.