YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/1910
KARAR NO : 2021/10401
KARAR TARİHİ : 25.05.2021

Hırsızlık suçundan sanık …’nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 141/1. maddesi gereğince 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/11/2014 tarihli ve 2013/105 Esas, 2014/664 sayılı kararının Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 14/02/2017 tarihli ve 2016/13596 Esas, 2017/1257 Karar sayılı ilâmı ile bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama neticesinde sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 141/1. maddesi gereğince 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/11/2017 tarihli ve 2017/115 Esas, 2017/737 sayılı kararının Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 19/06/2018 tarihli ve 2018/221 Esas, 2018/9193 karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, hükümlünün 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde yapılan değişiklik neticesinde infaza konu ilamdaki suçun uzlaştırma kapsamına alındığından bahisle hukuki durumunun yeniden değerlendirilerek, infazın durdurulmasına dair bir karar verilmesi yönündeki talebinin reddine ilişkin anılan Mahkemenin 17/06/2020 tarihli ve 2017/115 Esas, 2017/737 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın kabulüne ve anılan kararın kaldırılmasına ilişkin Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/07/2020 tarihli ve 2020/683 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 04/01/2021 gün ve 12687-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/01/2021 gün ve 2021/5690 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Hırsızlık suçundan sanık …’nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 141/1. maddesi gereğince 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/11/2014 tarihli ve 2013/105 Esas, 2014/664 sayılı kararının Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 14/02/2017 tarihli ve 2016/13596 Esas, 2017/1257 karar sayılı ilâmı ile bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama neticesinde sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 141/1. maddesi gereğince 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/11/2017 tarihli ve 2017/115 Esas, 2017/737 sayılı kararının Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 19/06/2018 tarihli ve 2018/221 Esas, 2018/9193 Karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, hükümlünün 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde yapılan değişiklik neticesinde infaza konu ilamdaki suçun uzlaştırma kapsamına alındığından bahisle hukuki durumunun yeniden değerlendirilerek, infazın durdurulmasına dair bir karar verilmesi yönündeki talebinin reddine ilişkin anılan Mahkemenin 17/06/2020 tarihli ve 2017/115 Esas, 2017/737 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın kabulüne ve anılan kararın kaldırılmasına ilişkin Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/07/2020 tarihli ve 2020/683 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.
Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/11/2014 tarihli ve 2013/105 Esas, 2014/664 sayılı kararının Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 14/02/2017 tarihli ve 2016/13596 Esas, 2017/1257 Karar sayılı ilâmı ile bozulması üzerine 01/08/2017 tarihli uzlaştırma raporuna göre yapılan uzlaştırma teklifinin sonuçsuz kaldığı ve Mahkemesince verilen kararın Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 19/06/2018 tarihli ve 2018/221 Esas, 2018/9193 karar sayılı ilâmı ile onandığı, 5271 sayılı Kanun’un 253/18. maddesi gereği uzlaştırmanın sonuçsuz kalması halinde tekrar uzlaştırma yoluna gidilemeyeceği cihetle, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen 01/11/2017 tarihli ve 2017/115 E.- 2017/737 K. sayılı mahkûmiyet hükmü ile ilgili olarak verilen kararın Yüksek Yargıtay 13. Ceza Dairesince, 19.06.2018 tarihli ve 2018/221 E. – 2018/9193 K. sayılı ilamı ile onandığı ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.11.2020 tarihli ve 245 sayılı kararıyla 13. Ceza Dairesinin kapatılarak dosyalarının Yüksek 6. Ceza Dairesine devredilmesi nedeniyle kanun yararına bozma yasa yoluna gelen mahkûmiyet hükmünü inceleme görevi 6. Ceza Dairesine ait olduğundan dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın Yüksek 6. Ceza Dairesine gönderilmesine, 25/05/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.