YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4961
KARAR NO : 2021/8171
KARAR TARİHİ : 17.05.2021
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ :Kasten yaralama, tehdit, hakaret
HÜKÜM :Sanık hakkında;
1-Kasten yaralama suçundan TCK’nin 86/2-3-e, 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezasıyla mahkumiyetine,
2-Tehdit suçundan TCK’nin 106/1-1. cümle, 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezasıyla mahkumiyetine,
3-Hakaret suçundan açılan davanın şikayetten vazgeçme nedeniyle 5237 sayılı TCK’nin 73/4 ve CMK’nin 223/8 maddeleri uyarınca düşme kararına dair; … 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2016 gün ve 2016/143 Esas ve 2016/436 Karar sayılı kararı.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Mahalli mahkemece verilen hükümler sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelendi.
Gereği görüşülüp düşünüldü;
Sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı TCK’nin 73/4 ve CMK’nin 223/8 maddeleri uyarınca şikayet yokluğu nedeniyle “düşme” kararı verildiği, sanığın 26.05.2016 tarihli celsede şikayetten vazgeçmeyi kabul ettiği bu nedenle sanık müdafiinin bu hükme yönelik temyiz istemininde hukuki yararı bulunmadığından, CMUK’un 317 .maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.
Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın mağdura yönelik kasten yaralama ve tehdit suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçlar niteliği tayin edilmiş, takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan; sanık müdafiinin delillerin değerlendirilmesinde hata edildiğine, suçun sübut bulmadığına, kasten yaralama suçu yönünden şikayet yokluğu sebebiyle düşme kararı verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz isteminin reddiyle;
1- Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;
5237 sayılı TCK’nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının; Anayasa Mahkemesi’nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı gözetilerek infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmekle; hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA,
2-Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;
a) Oluş ve dosya kapsamına göre sanığın olay günü mağdurun evinin önüne gelerek sinkaflı küfür edip “silahla seni öldüreceğim” diyerek ayrıldığı, mağdurun aşağıya inerek tanıklar ile konuştuğu sırada sanığın aracı ile gelerek mağdura çarptığı ve basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde yaraladığı anlaşılan olayda; sanığın kasten yaralama eylemi öncesinde mağdurun evine gelerek “silahla seni öldüreceğim” diyerek TCK’nin106/1. maddesinde düzenlenen tehdit suçunu işlediği, aradan bir müddet zaman geçip hukuki kesinti gerçekleştikten sonra mağdura aracı ile çarparak kasten yaralama eylemini gerçekleştirdiği, tehdit ve silahla kasten yaralama suçunun ayrı zaman dilimlerinde işlendiği, birlikte işlenmediği dikkate alınarak, sanığın üzerine atılı TCK’nin106/1. maddesinde düzenlenen tehdit suçunun da 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı mağdura ve sanığa soruşturma aşamasında uzlaşmak isteyip istemediklerinin sorulmadığı anlaşılmakla, sanık ile mağdur arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,
b)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17/05/2021 gününde oy birliği ile karar verildi.