YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2017/9082
KARAR NO : 2019/5499
KARAR TARİHİ : 24.04.2019

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-a-b-d-e, 89/3-d, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Katılan hakkında tanzim edilen Konya Beyhekim Devlet Hastanesi raporunda organ ve uzuv kaybı olmadığı, yaralamanın yüzde sabit iz niteliğinde olduğunun belirtildiği, Başkent Üniversitesi Konya Uygulama ve Araştırma Merkezinden alınan raporda ise yaralanmanın yüzünün sürekli değişikliğine neden olduğu ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesine neden olduğunun belirtildiği, raporlarda meydana gelen yaralanma nedeniyle TCK’nın 89. maddesinin uygulanacak hükümleri değişeceğinden, mağdurda meydana gelen yaralanmanın yüzde sabit ize mi yoksa yüzde sürekli değişikliğe mi neden olduğunun ve meydana gelen yaralanma neticesinde katılanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesi niteliğinde olup olmadığının tespiti açısından yeniden Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerektiğinin gözetilmemesi;
Kabul ve uygulamaya göre de;
Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 89/1. maddesi ile tayin edilecek temel cezanın, yaralanmanın yüzde sürekli değişikliğe yol açması nedeniyle 89/3-d maddesi ile arttırılması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden önce 89/2-a-b-d-e maddesi ile arttırılıp, sonra da bu miktar üzerinden anılan Kanunun 89/3-d maddesi ile yeniden arttırım yapılarak fazla ceza tayini,
Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.