YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/30595
KARAR NO : 2020/14462
KARAR TARİHİ : 07.12.2020

Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından sanıklar … ve … hakkında yapılan duruşma sonunda; sanıkların mahkumiyetine dair Konya… Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 21.11.2016 tarihli ve 2016/712 Esas – 2016/752 Karar sayılı hükümlerin, sanıklar tarafından temyizi üzerine, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi neticesinde, 06/03/2017 tarihli ve 2017/1051 Esas – 2017/2545 Karar sayılı ilam ile hükümlerin ONANMASINA karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.10.2020 tarihli, 2020/88039 sayılı ve “Sanıklara yüklenen TCK’nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olduğu dikkate alındığında, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca kovuşturma aşamasında da sanıklara zorunlu müdafii atanması gerekeceğinden, müdafi görevlendirilip huzurunda savunma yapmaları imkanı tanınmadan hüküm kurulmak suretiyle savunma haklarının kısıtlanması usul ve yasaya aykırı olduğundan, Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/11/2016 tarih, 2016/712 Esas 2016/752 Karar sayısı ile, sanıklar … ve … hakkında “hırsızlık ” suçundan verdiği mahkûmiyet kararlarına ilişkin Yüksek Dairenizin 06/03/2017 gün ve 2017/1051 Esas, 2017/2545 Karar sayılı “onama” ilamının kaldırılarak, yerel mahkemenin sanıkların belirtilen suçtan mahkumiyetine dair hükmünün bozulması istemiyle anılan karara itiraz etmek gerekmiştir.” şeklindeki itiraz yazısı ile Dairemizin anılan onama hükmünün hırsızlık suçu yönünden kaldırılmasına karar verilmesi talep edilerek İTİRAZ KANUN yoluna başvurması üzerine,
Dosya incelerek gereği düşünüldü;
5271 sayılı CMK’nın 6352 sayılı Yasa’nın 99. maddesi ile değişik 308. maddesi gereğince yapılan incelemede;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.11.2016 tarihli ve 2016/950 Esas – 2016/436 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, TCK’nın 142/2-h, 143. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle yargılanan sanıklara, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafii atanmasına gerek olmadığına karar verildiği de gözetilerek, Dairemizin 06/03/2017 tarihli ve 2017/1051 Esas – 2017/2545 Karar sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla Cumhuriyet Başsavcılığının vaki itiraz sebepleri yerinde görülmediğinden, CMK’nın 308/2-3. maddeleri gereğince İTİRAZIN REDDİNE, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 07/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.