YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4992
KARAR NO : 2021/2222
KARAR TARİHİ : 10.02.2021
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme
HÜKÜM : Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
O yer Cumhuriyet savcısının, yalnızca mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerini sanıklar … ve … hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik olarak lehe temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;
I- Sanık … hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz isteminin incelenmesinde,
Sanık … hakkında uzun süreli hapis cezası ertelendiği halde 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesi uygulanmamış ise de TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
II- Sanıklar … ve … hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz istemlerinin incelenmesine gelince,
1- Katılanın aracının çalınması sırasında ve sonrasında ayrıca araca da zarar verilmesi durumunda, hırsızlık suçunun konusu ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukuki yararın tek olması karşısında; ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı gözetilmeden, sanıkların mala zarar verme suçundan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,
2- Kabule göre de,
a- Sanık … hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesi gereğince hüküm kurulurken, seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edildiği halde aynı Kanun’un 50/2. maddesine aykırı olarak tayin olunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi,
b- Sanık … hakkında hakkında tekerrüre esas alınan Denizli 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 30/12/2013 gün ve 2013/733 Esas, 2013/969 Karar sayılı ilamındaki mahkûmiyetin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 18/06/2014 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’la yeniden düzenlenen TCK’nın 191. maddesi ile aynı Kanun’la 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası gereğince uyarlanması sonucu “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” ve koşulları gerçekleştiğinde CMK’nın 231. maddesinin 10. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verileceğinin öngörülmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının kabulünde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık … müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.