YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2019/9450
KARAR NO : 2020/15870
KARAR TARİHİ : 23.09.2020
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması
HÜKÜM : Mahkumiyet
Gereği görüşülüp düşünüldü:
7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapılacak tebligatın geçerlilik koşulları Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik’in 31. maddesinde gösterilmiş olup, anılan maddeye göre; muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri bildirilen adreste bulunamazsa, muhatabın adres kayıt sistemindeki (MERNİS) yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek tebliğ olunacak evrakın o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti veya meclis üyesinden birine veya kolluk amir veya memuruna imza karşılığında teslim edilmesi, tebliğ memurunun 2 nolu haber kağıdını kapıya yapıştırıp buna dair bilgi verilen komşu, yönetici veya kapıcının isminin belirtilmesi ve imzasının alınması, imzadan imtina var ise bu durumun da belirtilmesi gerektiği; sanığın yokluğunda verilen hükmün bildirdiği adrese tebliğ yapılamaması nedeniyle Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapılan tebligatta 2 nolu haber kağıdının kapıya yapıştırıldığına dair bilgi verilen komşu, yönetici veya kapıcının isminin belirtilmediği, imzasının alınmadığı, imzadan imtina var ise bu durumun da belirtilmediği ve tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, hükümden sonra vekaletname sunan sanık müdafinin 06.07.2015 tarihli dilekçesi ile yaptığı temyiz talebinin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Hüküm tarihinden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nın 50/6. madde ve fıkrasında yer alan “yaptırım” ibaresinin “tedbir” olarak değiştirilip, 5275 sayılı CGTİK.nın 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, infazda yetkiyi kısıtlayacak şekilde adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğinin belirtilmesi yasaya aykırı ise de,
Yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmından “…ödenmeyen para cezasının hapis cezasına dönüştürüleceğinin ihtarına” ibaresinin çıkartılması sureti ile sair yönleri usul ve yasaya uygun hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.