YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/30288
KARAR NO : 2020/14186
KARAR TARİHİ : 02.11.2020

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının davalı işveren nezdinde 1999-14.01.2014 tarihleri arasında şoför olarak aylık 1.750,00TL ücret ve buna ilaveten yılda iki kez bir maaş ikramiye ile yılda bir kez yakacak ve ramazan yardımı karşılığında çalıştığını, maaşlarının bir kısmının elden bir kısmının ise banka kanalıyla ödendiğini, işyerinde ayrıca öğlen yemeği ve servis uygulamasının olduğunu, davalı işyerinde haftanın 6 günü 07.00-21.00 saatleri arasında çalıştığını, Sosyal Güvenlik Kurumu primlerinin gerçek ücreti üzerinden bildirilmemesi üzerine davalı işverenden ihtarname ile davacının ödenmeyen 2013/6,7,8,9,10,11,12 aylık ücreti, fazla mesaileri, ikrameyi alacağı, yıllık izin alacağı, asgari geçim indirimi ve iş sözleşmesinden kaynaklanan ve ödenmesi gereken diğer alacaklarının ödenmesinin istendiğini ancak davalı tarafça ödenmemesi üzerine davacı işçinin iş akdini haklı nedenle 14.01.2014 tarihinde feshettiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı taraf usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2- Mahkemece davacının 13 yılı aşkın çalışma süresi boyunca hiç yıllık izin kullanmadığı kabul edilerek 230 gün üzerinden hesaplanan yıllık izin ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Davacının bu süre içinde hiç izin kullanmamasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu düşünülerek, izin alacağı konusunda Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 31. maddesi gereğince davacı çağrılıp bu konudaki beyanı alınarak sonuca gidilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02/11/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.