YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/9417
KARAR NO : 2020/12774
KARAR TARİHİ : 06.10.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret, tehdit
HÜKÜMLER : Düşme, karar verilmesine yer olmadığı, beraat,mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanık … hakkında mağdur …’e karşı hakaret suçundan kurulan düşme hükmü ile tehdit suçundan kurulan karar verilmesine yer olmadığına dair karara yönelik mağdur … vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
10.12.2015 tarihli celsede ve aynı tarihli dilekçede sanık … hakkındaki şikayetini geri aldığını beyan etmesi nedeniyle katılan sıfatı ortadan kalkan mağdur …’in hükmü temyiz hakkı bulunmadığından, mağdur … vekilinin temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
2) Sanık … hakkında mağdur …’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik mağdur … vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından mağdur … vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
3) Sanık … hakkında katılan …’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık … müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Sanık hakkında tayin olunan cezanın, karar tarihindeki miktar ve türü itibariyle hükmün, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizinin mümkün olmadığı, bu nedenle temyiz isteminin reddine ilişkin 26.05.2016 tarihli ek kararda usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmadığından sanık … müdafiinin bu karara yönelik temyiz sebeplerinin reddine ve redde ilişkin ek kararın ONANMASINA,
4) Sanık … hakkında mağdur …’e karşı hakaret suçundan kurulan düşme hükmü ile tehdit suçundan kurulan karar verilmesine yer olmadığına dair karara yönelik sanık … müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık … müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,
5) Sanık … hakkında katılan …’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan … vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan … vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,
6) Sanık … hakkında katılan …’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık …’in, katılan … vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
Kurulan hükümde TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c, 87/1-son, 29. maddeleri uygulanarak belirlenen “2 yıl 6 ay” hapis cezasından TCK’nin 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılırken “2 yıl 1 ay” hapis cezası yerine hesap hatası yapılarak “1 yıl 13 ay” hapis cezasına hükmedilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık …’in, katılan … vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi uyarınca, hükmün TCK’nin 62. maddesi ile ilgili kısmındaki “1 yıl 13 ay” ibaresinin çıkartılması yerine “2 yıl 1 ay” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.