YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/10439
KARAR NO : 2020/14820
KARAR TARİHİ : 27.10.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten Yaralama
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK’nin 86/3-e maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,
2) Sanık … hakkında 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulandığı ve ikinci defa tekerrüre esas alınan Zonguldak (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 07.02.2012 tarihli ve 2011/328 Esas, 2012/116 sayılı kararında tekerrüre esas alınan Zonguldak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2007 tarihli ve 2006/267 Esas, 2007/425 Kararına konu kaçak kömür ocağı açmak suretiyle hırsızlık suçunun 24.06.2010 tarihli resmi gazetede yayınlanan 5995 sayılı Kanun’un 6. Maddesi ile değişik 3213 Sayılı Maden Kanun’un 12/5 maddesi kapsamında idari yaptırım gerektiren kabahate dönüştüğü ve Zonguldak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/267 Esas, 2007/425 Karar ve 18/08/2015 tarihli ek kararında da ”Kömür Hırsızlığı suçunun suç olmaktan çıkartılmasına ve yaptırımın idari para cezasına dönüştürülmesi nedeniyle kısmen veya tamamen infazına yer olmadığına” kararı verilmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun’un 58/2-b maddesi uyarınca anılan cezanın tekerrüre esas alınamayacağı, dolayısıyla sanığın mükerrir olduğu sabit olmakla beraber sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı hususunun gözetilmemesi,
3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.