YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2017/36774
KARAR NO : 2017/18386
KARAR TARİHİ : 19.09.2017

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, daimi kadroya geçmeden önceki aralıklı çalıştığı dönemlerde izin kullandırılmadığını, 1999 yılında 342 gün çalıştırılmak suretiyle fiili çalışma süresine göre mevsimlik statüden vazgeçildiğini ve 2001 yılından itibaren sürekli kadrolu çalışmasına dair bir sisteme geçildiğini, iş sözleşmesi sona erdirilmesine rağmen karşılığı yıllık izin ücretlerinin de ödenmediğini belirterek, bu dönemde hak ettiği yıllık ücretli izinleri karşılığı ücret alacağının davalı işverenden yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının daimi kadroya geçmeden önce mevsimlik işçi olarak çalıştığını, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 53. maddesi uyarınca yıllık ücretli izne hak kazanamayacağını, aksi düşünülse dahi sözleşmelerin belirli süreli yapılmış olması nedeniyle alacağın zamanaşımına uğradığını beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar taraf vekillerince temyiz etmiştir.
Gerekçe:
Somut olayda, davacının Yol-İş Sendikasına 12.04.1985 tarihinde üye olduğu, 02.02.2001 tarihinde kadrolu olarak çalışmaya devam ettiği, davalı … ile davacının da üyesi bulunduğu Yol-İş Sendikası arasında bağıtlı Toplu İş Sözleşmelerinin 32. maddesinde düzenlendiği anlaşılan yıllık ücretli izin hakkına ilişkin maddeye göre 1 yıldan 5 yıla (dahil) kadar olanlara 22 iş günü, 5 yıldan fazla 10 yıldan az olanlara 28 iş günü, 10 yıl ve daha fazla olanlarla 30 iş günü yıllık ücretli izin verileceğinin yazılı olduğu görülmüştür. Mahkemece davacının yıllık izin alacaklarının, yalnız 1999 yılı için kabul edildiği anlaşılmakla, dosyadaki kayıt ve belgelere göre davacının 2001 yılı için de yıllık izin kullanmadığı görülmüştür. Bu doğrultuda davacının bu yıl içinde yıllık izin alacağının kabulü gerekirken hesaplamaya esas alınmaması hatalı olup bozmayı gerektimiştir.
Sonuç:
Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyizlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.