Danıştay 12. Daire Başkanlığı         2021/1380 E.  ,  2022/5893 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
ONİKİNCİ DAİRE
Esas No : 2021/1380
Karar No : 2022/5893

TEMYİZ EDEN (DAVACI) : …
VEKİLİ : Av. …

KARŞI TARAF (DAVALI) : … Müessesesi (… Genel Müdürlüğü)
VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU : … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Ankara Elektrik, Havagazı ve Otobüs İşletme Müessesesi (EGO Genel Müdürlüğü) Strateji Geliştirme Dairesi Başkanlığı Etüt ve Proje Şube Müdürülüğünde uzman olarak görev yapan davacının, 41 hizmet yılı ve 61 yaşını doldurduğu ve hizmetine ihtiyaç duyulmadığından bahisle, 5434 sayılı T.C. Emekli Sandığı Kanunu’nun 39. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince resen emekliye sevkine ilişkin … tarih ve … sayılı işlemin iptali ile yoksun kaldığı parasal haklarının işlem tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:.. sayılı kararla; davalı idarenin, 30 hizmet yılını tamamlamış ve hizmetine ihtiyaç duyulmayan personelin resen emekliye sevki hususunda takdir yetkisine sahip olmasına rağmen, bu takdir hakkının mutlak ve sınırsız olmadığı, dolayısıyla idareye tanınan izin verme ya da vermeme konusundaki yetkinin subjektif olarak amacını aşar nitelikte, diğer bir ifadeyle, kamu yararı ve hizmet gereği dışında kullanımının tespiti durumunda, tesis edilen işlemin iptalinin zorunluluk arz edeceği, uyuşmazlıkta; uzman olarak görev yapan davacının 30 hizmet yılını doldurduğu, resen emekliye sevk edildiği tarihe kadar aktif olarak herhangi bir görev yürütmediği ve hizmetine ihtiyaç bulunmadığı gibi, davalı idarenin unvan ve kadrolarında sayısal olarak kısıtlamaya gidildiği hususlarının ortaya konulduğu dikkate alındığında; dava konusu işlemde idareye tanınan takdir yetkisinin kullanımı açısından, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesince; 2007 yılında başlatılan norm kadro çalışmaları çerçevesinde kadro dışı kalan personel hakkında derhal resen emeklilik işlemi tesis edilmesi yerine uygulamayı sürece yayarak, ilgililerin emekli aylığı ve ikramiyesini almayı hak edene kadar beklenilmesinin hakkaniyete de uygun olduğu, bakılan davada, 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Norm kadro ve personel istihdamı” başlıklı 49. maddesi ve 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun 17. ile 22. maddelerindeki kurallar ile bu maddelere dayanılarak çıkarılan Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmelik’teki düzenlemeler çerçevesinde, kamu kaynaklarının etkin kullanımı amacına da bağlı olarak, personeli en az düzeyde mağdur edecek şekilde unvan ve sayı itibarıyla kısıtlamalara gidildiği, kadro sayılarının unvanlara göre belirlendiği, öte yandan idarenin teşkilat yapısında bulunan doğal gaz hizmetlerinin 5669 sayılı Kanun gereğince özelleştirildiği ve …A.Ş.’ye devredildiği, sonrasında personel sayısında azaltmaya gidildiği, davacının kamu yararı ve hizmet gerekleri ölçütünde hizmetine ihtiyaç bulunmadığı, bununla birlikte davacının emekli aylığı bağlanabilmesi için yeterli olan 41 yıl hizmetinin bulunduğu ve 61 yaşını doldurduğunun görüldüğü, bu durumda; idarenin teşkilatındaki yeniden yapılanma sonucu hizmetine ihtiyaç bulunmadığı değerlendirilen ve takdir yetkisi çerçevesinde kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırı tesis edildiği somut delillerle ortaya konulamayan, resen emekliye sevk işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 45. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun açıklama ile reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Resen emekliliğe sevke ilişkin dayanak Kanun maddesi, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’yla mülga edildiğinden, hakkında 5434 sayılı Kanun uyarınca işlem tesis edilemeyeceği, emekliliğin kural olarak isteğe bağlı olup, resen emeklilik uygulamasının istisnai nitelikte olduğu, davalı idarece, işlemin gerekçelerinin somut bir şekilde ortaya konulmadığı belirtilmek suretiyle, hukuka aykırılık teşkil eden kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği belirtilerek, istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE:
MADDİ OLAY :
Dava; Ankara Elektrik, Havagazı ve Otobüs İşletme Müessesesi (EGO Genel Müdürlüğü) Strateji Geliştirme Dairesi Başkanlığı Etüt ve Proje Şube Müdürülüğünde uzman olarak görev yapan davacının, 41 hizmet yılı ve 61 yaşını doldurduğu ve hizmetine ihtiyaç duyulmadığından bahisle, 5434 sayılı T.C. Emekli Sandığı Kanunu’nun 39. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince resen emekliye sevkine ilişkin … tarih ve … sayılı işlemin iptali ile yoksun kaldığı parasal haklarının işlem tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istemiyle açılmıştır.

İLGİLİ MEVZUAT:
5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı Geçici 4. maddesinde; ”Bu Kanunda aksine bir hüküm bulunmadığı takdirde; iştirakçi iken, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamına alınanlar, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce 5434 sayılı Kanun hükümlerine tabi olarak çalışmış olup, bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine tabi olarak yeniden çalışmaya başlayanlar ile bunların dul ve yetimleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır.” kuralına yer verilmiştir.
5434 sayılı T.C. Emekli Sandığı Kanunu’nun “Emekli Aylığı Bağlanacak Haller” başlıklı 39. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde; 25 fiili hizmet yılını dolduran iştirakçilerden kadın ise 58, erkek ise 60 yaşını dolduranların istekleri üzerine, aynı bendin ikinci paragrafında, seçilmiş belediye başkanları ve illerin daimi komisyonu üyeleri hariç olmak üzere 30 hizmet yılını tamamlamış olanların, kurumlarınca lüzum görüldüğünde yaş kaydı aranmaksızın resen emekli edilebilecekleri, “Yaş Hadleri” başlıklı 40. maddesinde, iştirakçilerin görevleriyle ilgilerinin kesilmesini gerektiren yaş haddinin 65 yaşını doldurdukları tarih olduğu, bu görevlere, 65 yaşını dolduranların açıktan veya naklen atamalarının yapılamayacağı hükme bağlanmıştır.
08/07/2003 tarih ve 4919 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu’nda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile, 5434 sayılı Kanun’un 40. maddesinin, iştirakçilerin görevleri ile ilgilerinin kesilmesini gerektiren yaş haddinin 61 yaşını doldurdukları tarih olarak değiştirilmiş, bu değişikliğin iptali istemiyle yapılan başvuru üzerine, Anayasa Mahkemesinin 28/02/2004 tarih ve 25387 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2003 tarih ve E:2003/67, K:2003/88 sayılı kararıyla; anılan değişikliğin 65 yaşını doldurmayanlar yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olup, Anayasa Mahkemesinin söz konusu kararı gereğince dava konusu işlemin tesis edildiği tarih itibarıyla 5434 sayılı Kanun’un 40. maddesinde belirlenen yaş haddi 65 olarak uygulanmaya devam edilmiştir.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Yukarıda yer verilen mevzuat ve açıklamaların birlikte değerlendirilmesinden; 5434 sayılı Kanun’da, mevzuatımızda genel olarak kabul edilmiş bulunan memur güvencesinin doğal sonucu olarak emeklilik uygulaması isteğe bağlanmış olup, resen emekliye sevk uygulaması ise, istisnai nitelik taşımakta, çalışana ve hizmete yönelik birtakım koşullara bağlı bulunmaktadır.
Diğer taraftan, 5434 sayılı Kanun’un anılan maddeleri ile idarelere, 30 hizmet yılını tamamlamış olanlar ile 61 yaşını dolduranların resen emekliye sevki konusunda takdir yetkisi verilmiş ise de, bu yetki mutlak ve sınırsız olmayıp, emekliye sevk işleminin kamu yararı ve hizmet gereklerine uygun olduğunun hukuken geçerli, somut bilgi ve belgelerle kanıtlanması gerekmektedir.
Bakılan davada ise, davacı hakkındaki resen emekliye sevk işleminin, Ankara Elektrik, Havagazı ve Otobüs İşletme Müessesesinin (EGO Genel Müdürlüğü) faaliyet alanları ve günün gelişmeleri de dikkate alınarak, teşkilat yapısında ve kadro sayısında küçülmeye gidilmesinin yanı sıra, davacının unvan itibarıyla yürüttüğü herhangi bir görevinin olmadığından bahisle, hizmetine ihtiyaç duyulmadığı gerekçesiyle tesis edildiği belirtilmiştir.
Ancak, temyize konu dosyanın incelenmesinden; kuruluş tarafından yürütülen doğal gaz hizmetlerinin 12/06/2007 tarih ve 26550 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 5669 sayılı Doğal Gaz Piyasası Kanunu’nda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun gereğince özelleştirilerek, 01/09/2007 tarihinden geçerli olmak üzere Ankara Büyükşehir Belediyesi tarafından kurulan …A.Ş.ye devredilmesine rağmen, davacının bu tarihten itibaren uzun bir süre görev yaptığı, çalışma süresince hizmetlerini aksattığı, etkin ve verimli çalışmadığı ya da görevini yapamayacak derecede bedenen ve fikren güçlü olmadığı yolunda yapılan bir tespit ve somut bir veri ile idarelerin yazılı beyanı dışında dava konusu işleme gerekçe gösterilen hususları kanıtlayacak herhangi bir bilgi ve belgenin bulunmadığı görülmekte olup, idarelerce takdir yetkisinin kamu yararı ve hizmet gereklerine uygun olarak kullanılmadığı anlaşılmaktadır.
Bu durumda, davacının resen emekliye sevk edilmesi için yeterli ve gerekli nedenlerin bulunmadığı sonucuna varılmış olup, 61 yaşını doldurduğu ve hizmetine ihtiyaç duyulmadığından bahisle resen emekliye sevkine ilişkin dava konusu işlemde hukuka uygunluk görülmemiştir.
Bu itibarla, davanın reddi yönündeki İdare Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun reddi yolundaki temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.

KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. 2577 sayılı Kanun’un 49. maddesine uygun bulunan davacının temyiz isteminin kabulüne,
2. Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle reddine ilişkin İdare Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun açıklama ile reddi yolundaki temyize konu … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının BOZULMASINA,
3. Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın …Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesine gönderilmesine, kesin olarak 30/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.