Danıştay 13. Daire Başkanlığı         2017/166 E.  ,  2022/4029 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
ONÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas No : 2017/166
Karar No : 2022/4029

DAVACI : … Enerji Üretim A.Ş.
VEKİLİ : Av. …

DAVALI : … Bakanlığı
VEKİLİ : Av. …

DAVANIN KONUSU :
Davacının, Balıkesir ili, Kepsut ilçesinde bulunan Balıkesir Rüzgar Enerjisi Santrali için 2017 yılında yerli katkı ilave fiyatından faydalanma talebiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin davalı idarenin … tarih ve … sayılı işlemi ile bu işlemin dayanağı Yenilenebilir Enerji Kaynaklarından Elektrik Enerjisi Üreten Tesislerde Kullanılan Yerli Aksamın Desteklenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin dördüncü fıkrasının iptali istenilmektedir.

DAVACININ İDDİALARI :
5346 sayılı Kanun’da yerli aksam nedeniyle ilave fiyat teşvikinden yararlanmak için ayrıca bir bildirim yükümlülüğünün öngörülmediği, YEK destekleme mekanizmasına katılmak için EPDK’ya başvuru yapan kişilerin bu teşvikten de yararlanacağı, önceki Yönetmelik döneminde EPDK’ya bildirim dışında ilave bir bildirim yükümlülüğüne yer verilmediği, EPDK tarafından geçici listenin yayımlanması sonrasında nihaî liste yayımlanarak mekanizmadan yararlanacakların belirlendiği, anılan Kanun’un 6/B maddesi uyarınca üretim tesislerinde kullanılan aksamın yurt içinde imâl edilmiş olması şartıyla Kanun’a ek II sayılı Cetvelde yer alan bedellerin YEKDEM teşviğine eklendiği, iptali istenilen Yönetmelik maddesiyle yerli katkı ilave fiyatından yararlanabilmek için bildirim yapılması şeklinde ek bir yükümlülüğün öngörüldüğü, dava konusu işlemlerin 5346 sayılı Kanun’a aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

DAVALININ SAVUNMASI :
5346 sayılı Kanun’un 6/B maddesi uyarınca Bakanlığın yönetmelik çıkarma yetkisinin bulunduğu, dava konusu Yönetmelik ile yerli katkı ilave fiyatından yararlanmak üzere başvuru yapılması hâlinde uygulanacak usûl ve esasların düzenlendiği, iptali istenen maddelerde yerli katkı ilave fiyatından yararlanmak için son başvuru tarihinin kurala bağlandığı, Bakanlığın yapılan başvuruları 31 Ekim tarihine kadar inceleyerek EPDK’ya bildirme yükümlülüğünün bulunduğu, 5346 sayılı Kanun’un 6. maddesi uyarınca YEK destekleme mekanizmasında yer almak isteyenlerin 31 Ekim tarihine kadar başvuru yapmaları gerektiği, Kanun’un 6/B maddesine göre ise, YEK destekleme mekanizmasından farklı bir husus olan yerli ürün kullanımı ile ilgili ilave fiyat verilmesi hususunun düzenlendiği, YEK mekanizmasında yer alan şirketlerin üretim tesislerinde yurt içinde imâl edilmiş aksam kullanmaları hâlinde 5 yıl süreyle II sayılı Cetvelde belirtilen fiyatların şirketlere ilave olarak ödendiği, Kanun’un 6/B maddesinde yurt içinde imalatın kapsamı, standartlar ve denetimi ile ilgili usûl ve esasların Bakanlık tarafından çıkarılacak Yönetmelikle düzenleneceğinin kurala bağlandığı, yerli katkı ilave fiyat avantajından yararlanmak isteyenlerin Kanun’un 6/B maddesine göre başvuruda bulunmaları, bu başvurunun kabul edilmesi hâlinde ilave fiyat avantajından yararlanacakları, mülga Yönetmelikte de benzer kuralların yer aldığı, idarî işlemin Kanun ve Yönetmeliğe uygun olarak tesis edildiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …’İN DÜŞÜNCESİ :
Davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.

DANIŞTAY SAVCISI …’UN DÜŞÜNCESİ :
Dava; davacının, Balıkesir ili, Kepsut ilçesinde bulunan Balıkesir Rüzgar Enerjisi Santrali için 2017 yılında yerli katkı ilave fiyatından faydalanma talebiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin davalı idarenin … tarih ve … sayılı işlemi ile bu işlemin dayanağı Yenilenebilir Enerji Kaynaklarından Elektrik Enerjisi Üreten Tesislerde Kullanılan Yerli Aksamın Desteklenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin dördüncü fıkrasının iptali istemi ile açılmıştır.
5346 sayılı Yenilebilir Enerji Kaynaklarının Elektrik Enerjisi Üretimi amaçlı Kullanımına İlişkin Kanun’un “Amaç” başlıklı 1. maddesinde; “Bu Kanunun amacı; yenilenebilir enerji kaynaklarının elektrik enerjisi üretimi amaçlı kullanımının yaygınlaştırılması, bu kaynakların güvenilir, ekonomik ve kaliteli biçimde ekonomiye kazandırılması, kaynak çeşitliliğinin artırılması, sera gazı emisyonlarının azaltılması, atıkların değerlendirilmesi, çevrenin korunması ve bu amaçların gerçekleştirilmesinde ihtiyaç duyulan imalat sektörünün geliştirilmesidir.” hükmü; 6/B maddesinde de; “Lisans sahibi tüzel kişilerin bu Kanun kapsamındaki yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı ve 31/12/2015 tarihinden önce işletmeye giren üretim tesislerinde kullanılan mekanik ve/veya elektro-mekanik aksamın yurt içinde imal edilmiş olması halinde; bu tesislerde üretilerek iletim veya dağıtım sistemine verilen elektrik enerjisi için, I sayılı Cetvelde belirtilen fiyatlara, üretim tesisinin işletmeye giriş tarihinden itibaren beş yıl süreyle; bu Kanuna ekli II sayılı Cetvelde belirtilen fiyatlar ilave edilir.
II sayılı Cetvelde yer alan yurt içinde imalatın kapsamının tanımı, standartları, sertifikasyonu ve denetimi ile ilgili usul ve esaslar, Bakanlık tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir.
31/12/2015 tarihinden sonra işletmeye girecek olan YEK Belgeli üretim tesisleri için yerli katkı ilavesine ilişkin usul ve esaslar, Bakanlığın teklifi üzerine Bakanlar Kurulu tarafından belirlenerek ilan edilir.” hükmü yer almaktadır.

6/B maddesine dayanılarak dava konusu yönetmelik hazırlanmış ve 24/06/2016 günlü, 29752 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.
Anayasanın 124. maddesinde; Başbakanlık, Bakanlıklar ve kamu tüzel kişilerinin, kendi görev alanını ilgilendiren kanunların ve tüzüklerin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla yönetmelik çıkartabilecekleri hükme bağlanmıştır.
Yönetmeliğin çıkartılması konusunda idarenin takdir hakkı vardır ve kamu hizmetlerinin gereklerine uygun bir yönetmeliğin yapılıp yapılmamasına idare karar verecektir. İdare, kanun ve tüzüklere aykırı olmamak koşulu ile ve kendi görev alanını ilgilendiren kanun ve tüzüklerin uygulanmasını sağlamak üzere, hizmetin gerektirdiği yönetmelikleri çıkartabilir.
Söz konusu maddede, yönetmelik çıkarmaya yetkili makamlar sayılmıştır. Yönetmelik çıkarmaya yetkili makamlar, kendi görev alanını ilgilendiren kanunların ve tüzüklerin uygulanmasını sağlamak üzere yönetmelik çıkartabilirler.
5346 sayılı Yenilebilir Enerji Kaynaklarının Elektrik Enerjisi Üretimi Amaçlı Kullanımına İlişkin Kanun’un 6/B maddesine dayanılarak, 4. maddesinin 4. fıkrası dava konusu edilen, Yenilenebilir Enerji Kaynaklarından Elektrik Enerjisi Üreten Tesislerde Kullanılan Yerli Aksamın Desteklenmesi Hakkında Yönetmelik yürürlüğe konulmuştur.
24/06/2016 günlü ve 29752 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, Yenilenebilir Enerji Kaynaklarından Elektrik Enerjisi Üreten Tesislerde Kullanılan Yerli Aksamın Desteklenmesi Hakkında Yönetmeliğin “Amaç ve kapsam” başlıklı 1. maddesinde; “Bu Yönetmeliğin amacı; yurt içinde imal edilerek yenilenebilir enerji kaynaklarından elektrik enerjisi üreten tesislerde kullanılan aksamın ve/veya aksamı oluşturan bütünleştirici parçaların, 10/5/2005 tarihli ve 5346 sayılı Yenilenebilir Enerji Kaynaklarının Elektrik Enerjisi Üretimi Amaçlı Kullanımına İlişkin Kanunun ekinde yer alan II sayılı Cetvele göre ilave fiyatın uygulanabilme koşulları ile her bir başvuru kapsamında uygulanacak ilave fiyat miktarının belirlenmesi, belgelendirilmesi ve denetlenmesi ile ilgili usul ve esasların belirlenmesidir.” hükmü; davaya konu edilen 4. maddesinin 4. fıkrasında ,ise; “Yerli katkı ilave fiyatından bir önceki dönem faydalanmış ve üçüncü fıkra kapsamındaki değişiklikleri yapmamış olan ve bir sonraki dönemde de faydalanmak isteyen başvuru sahipleri tarafından, santrale ait yerli ekipmanlarda veya yerli aksam oranlarında herhangi bir değişiklik olmadığına ya da kurulu güçlerinde bir artış olmadığına dair Ek-3’te yer alan beyan yazısı her yılın 1 Ağustos tarihine kadar Bakanlık ve/veya Bakanlığın görevlendirdiği kuruluşa sunulur.” hükmü yer almaktadır.
Davaya konu edilen fıkra ile, yerli katkı ilave fiyatından daha önce yararlanmış başvuru sahiplerinin sunmaları gereken evrak ve anılan bu evrakı sunmaları için müracaat etmeleri gereken tarih açıkça belirtilmiştir.
Bu fıkranın amacı, yerli ilave katkı fiyatından daha önce yararlanmış olan lisans sahibi tüzel kişilere ait tesislerde yerli aksam oranında veya kurulu güçteki herhangi bir değişikliği takip etmek ve başvurulan yıl için yerli katkı ilave fiyatı hesaplanması ve denetimine ilişkin işlem tesis etmektir.
5346 sayılı Kanun’un 6/B maddesinde yer alan, II sayılı Cetvelde yer alan yurt içinde imalatın kapsamının tanımı, standartları, sertifikasyonu ve denetimi ile ilgili usul ve esaslar, Bakanlık tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir hükmünden hareketle, II sayılı cetvelin hangi koşullar ile uygulanacağına dair usul ve esasların ilgili yönetmelik tarafından düzenleneceği belirtilmekte olup, anılan yönetmeliğin amacı kanunda belirtilen süreleri kısıtlamak olmayıp, yapılan müracaatların uygulanma koşullarını düzenlemektir.
Davaya konu edilen yönetmelik hükmü, dayanağını, kanunun uygulanmasını göstermek üzere, Anayasa’ya ve 5346 sayılı Kanun’a uygun olarak düzendiği ve de üst hukuk normlarına uygun içeriğe sahip olduğu için, söz konusu hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.
Dava konusu edilen Yönetmelik hükmünde hukuka aykırılık görülmediğinden, bu hükmü dayanak alarak tesis edilmiş olan … tarih ve … sayılı işlemde de hukuka aykırılık görülmemiştir.
Açıklanan nedenlerle, davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

MADDİ OLAY VE HUKUKİ SÜREÇ :
Balıkesir ili, Kepsut ilçesi sınırları içerisinde Balıkesir Rüzgâr Enerji Santrali’nde elektrik üretimi yapan davacı şirket tarafından, Yenilenebilir Enerji Kaynaklarından Elektrik Enerjisi Üreten Tesislerde Kullanılan Yerli Aksamın Desteklenmesi Hakkında Yönetmelik kapsamında 2017 yılı yerli katkı ilave fiyatından yararlanmak için yapılan başvurunun süresinde yapılmadığından bahisle reddedilmesi üzerine bu işlemin ve dayanağı Yönetmelik kuralının iptali istemiyle bakılan dava açılmıştır.

İNCELEME VE GEREKÇE:
İlgili Mevzuat:
5346 sayılı Yenilenebilir Enerji Kaynaklarının Elektrik Enerjisi Üretimi Amaçlı Kullanımına İlişkin Kanun’un 1. maddesinde, Kanun’un amacının “yenilenebilir enerji kaynaklarının elektrik enerjisi üretimi amaçlı kullanımının yaygınlaştırılması, bu kaynakların güvenilir, ekonomik ve kaliteli biçimde ekonomiye kazandırılması, kaynak çeşitliliğinin artırılması, sera gazı emisyonlarının azaltılması, atıkların değerlendirilmesi, çevrenin korunması ve bu amaçların gerçekleştirilmesinde ihtiyaç duyulan imalat sektörünün geliştirilmesi” olduğu belirtilmiştir.
5346 sayılı Kanun’un “Yerli ürün kullanımı” başlıklı 6/B maddesinde, “(1) Lisans sahibi tüzel kişilerin bu Kanun kapsamındaki yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı ve 31/12/2015 tarihinden önce işletmeye giren üretim tesislerinde kullanılan mekanik ve/veya elektro-mekanik aksamın yurt içinde imâl edilmiş olması hâlinde; bu tesislerde üretilerek iletim veya dağıtım sistemine verilen elektrik enerjisi için, I sayılı Cetvelde belirtilen fiyatlara, üretim tesisinin işletmeye giriş tarihinden itibaren beş yıl süreyle; bu Kanuna ekli II sayılı Cetvelde belirtilen fiyatlar ilave edilir. (2) II sayılı Cetvelde yer alan yurt içinde imalatın kapsamının tanımı, standartları, sertifikasyonu ve denetimi ile ilgili usûl ve esaslar, Bakanlık tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir. (3) 31/12/2015 tarihinden sonra işletmeye girecek olan YEK Belgeli üretim tesisleri için yerli katkı ilavesine ilişkin usûl ve esaslar, Cumhurbaşkanı tarafından belirlenerek ilan edilir.” kuralına yer verilmiştir.
24/06/2016 tarih ve 29752 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yenilenebilir Enerji Kaynaklarından Elektrik Enerjisi Üreten Tesislerde Kullanılan Yerli Aksamın Desteklenmesi Hakkında Yönetmeliğin 10. maddesi ile 19/06/2011 tarih ve 27969 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yenilenebilir Enerji Kaynaklarından Elektrik Enerjisi Üreten Tesislerde Kullanılan Aksamın Yurt İçinde İmalatı Hakkında Yönetmelik yürürlükten kaldırılmış; Yönetmeliğin “Yerli katkı ilave fiyatı başvurusunun yapılması” başlıklı 4. maddesinin 1. fıkrasında, “Kanun’un 6/B maddesinde yer alan hükümden bir sonraki takvim yılında, ilk kez yararlanmak isteyen lisans sahibi tüzel kişiler, içinde bulunulan yılın 1 Ağustos tarihine kadar Bakanlık ve/veya Bakanlığın görevlendirdiği kuruluşa başvurmak zorundadır.”; 4. fıkrasında ise, “Yerli katkı ilave fiyatından bir önceki dönem faydalanmış ve üçüncü fıkra kapsamındaki değişiklikleri yapmamış olan ve bir sonraki dönemde de faydalanmak isteyen başvuru sahipleri tarafından, santrale ait yerli ekipmanlarda veya yerli aksam oranlarında herhangi bir değişiklik olmadığına ya da kurulu güçlerinde bir artış olmadığına dair Ek-3’te yer alan beyan yazısı her yılın 1 Ağustos tarihine kadar Bakanlık ve/veya Bakanlığın görevlendirdiği kuruluşa sunulur.” kuralına yer verilmiştir.
Yönetmeliğin dava konusu 4. maddesinin 4. fıkrasının incelenmesi:
Uyuşmazlık, davalı idarenin Yönetmelik ile yerli katkı ilave fiyatından yararlanmak isteyenler için başvuru takvimi belirleyip belirleyemeyeceği; takvim belirleyebileceğinin kabulü hâlinde uyuşmazlığa konu düzenlemeyle belirlenen tarihlerin hukuka uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.
Sözlük anlamı ile “düzenli hâle koymak, düzen vermek, tanzim ve tertip etmek” olarak tanımlanan “düzenleme”, kamu hukukunda kural koyma ile eş anlamlıdır. Kural ise; sürekli, soyut, nesnel, genel (kişilik dışı) durumları belirleyen ve gösteren norm olarak tanımlanmaktadır. (ÖZAY İl Han, Günışığında Yönetim, 2017, İstanbul, s. 426).
Yasama organının yasama tasarrufları dışında, idare, Anayasa ve kanunlardan aldığı yetki ile, kural koyma (düzenleme yapma) yetkisine sahiptir. “Kural işlemler” (ya da diğer adıyla genel düzenleyici işlemler), üst hukuk kurallarına uygun olarak hukuk düzenine yeni kural getiren ya da mevcut bir kuralı değiştiren veya kaldıran tek yanlı idarî işlemlerdir.
Düzenleme yetkisini kullanarak tüzük, yönetmelik, tebliğ, genelge gibi genel düzenleyici işlemleri yapan idarenin bir işleminin düzenleyici nitelik taşıdığının kabul edilebilmesi için, söz konusu işlemin sürekli, soyut, nesnel, genel durumları belirleyen ve gösteren hükümler içermesi, başka bir anlatımla, belirtilen nitelikte kurallar konulmuş olması zorunlu olup, bu genel düzenlemelerin üst hukuk kurallarına aykırı hükümler içermemesi gerekir.
İdarelerin düzenleme yapma yetkisine sahip olduğu alanlarda, bu alanları düzenleyici işlemler ile objektif bir şekilde düzenlemesi gerekmektedir. İdarelerin, işlem tesis ederken kendilerine Anayasa ve yasalarla çizilen çerçeve içinde takdir yetkilerini kullanmaları ve bu yetkilerini kullanırken kamu hizmetinin gereklerini ve kamu yararını göz önünde bulundurmaları gerektiği açıktır.
Bu itibarla, davalı idare tarafından yürürlüğe konan Yönetmelik’te yer verilen düzenlemelerin, 5346 sayılı Kanun’un 1. maddesinde öngörülen yenilenebilir enerji kaynaklarının elektrik enerjisi üretimi amaçlı kullanımının yaygınlaştırılması, bu kaynakların güvenilir, ekonomik ve kaliteli biçimde ekonomiye kazandırılması, kaynak çeşitliliğinin artırılması, sera gazı emisyonlarının azaltılması, atıkların değerlendirilmesi, çevrenin korunması ve bu amaçların gerçekleştirilmesinde ihtiyaç duyulan imalat sektörünün geliştirilmesi amacına uygun olması ve 5346 sayılı Kanun’un 6/B maddesinin ikinci fıkrasında yer verilen “yurt içinde imalatın kapsamının tanımı, standartları, sertifikasyonu ve denetimi ile ilgili usûl ve esaslar, Bakanlık tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir” kuralı ile belirlenen kapsamda olması gerekmektedir.
5346 sayılı Kanun’un 6/B maddesinde, Kanun’un 6. maddesinde yer verilen YEK destekleme mekanizmasından ayrı bir teşvik olan yerli ürün kullanımı ile ilgili ilave fiyat verilmesi hususu kurala bağlanmıştır. Buna göre, şayet üretim tesislerinde kullanılan mekanik ve/veya elektro-mekanik aksam yurt içinde imâl edilmiş ise bu tesislerde üretilerek sisteme verilen elektrik enerjisi için Kanun’un ekinde yer alan I sayılı Cetvelde belirtilen fiyatlara yine Kanun’un ekinde yer alan II sayılı Cetvelde belirtilen fiyat ilave edilecektir. Bu iki teşvik birbirine eklenmiş olsa da, Kanun’da uygulama esasları farklı olarak ortaya konmuştur. Üreticilerin söz konusu teşviklerden faydalanabilmeleri için ayrı ayrı başvuruda bulunmaları gerekmektedir. Bu nedenle, YEK destekleme mekanizması için yapılan başvurunun kendiliğinden yerli katkı ilave fiyatından da yararlanmak için başvuru yapıldığı anlamına geldiğinin kabulü mümkün değildir.
YEK destekleme mekanizmasına katılma başvurularının alınması ve sonuçlandırılmasına ilişkin takvim 5346 sayılı Kanun’un 6. maddesinde açıkça kurala bağlanmış iken, 6/B maddesinde yerli katkı ilave fiyatından yararlanılmak için başvuruların usûl ve esaslarına ilişkin açık bir kurala yer verilmemiştir. Kanun’un 6/B maddesinin 2. fıkrasında yer alan, “II sayılı Cetvelde yer alan yurt içinde imalatın kapsamının tanımı, standartları, sertifikasyonu ve denetimi ile ilgili usul ve esaslar, Bakanlık tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir” kuralı uyarınca davalı Bakanlığa verilen yetkinin kapsamı incelendiğinde, Bakanlığın yerli katkı ilave fiyatından yararlanılmasına yönelik başvuru süreci ve takvime ilişkin belirleme yapma yetkisinin bulunduğunun kabulü gerekir. Nitekim, 5346 sayılı Kanun’a 6094 sayılı Kanun ile eklenen 6/B maddesinin gerekçesinde de, “II sayılı Cetvel gereğince ilave bir ödemenin de yapılmasının kararlaştırıldığı, söz konusu ödemeye ilişkin usûl ve esasların Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı tarafından yönetmelikle düzenlenmesinin kabul edildiği” belirtilerek, bir bütün olarak yerli katkı ilave fiyatının ödenmesine ilişkin usûl ve esaslardan bahsedilmektedir.
Bununla birlikte, yerli katkı ilave fiyatından bir önceki dönem faydalanmış ve elektrik üretim tesisinde, kapasite artışı, modernizasyon, yenileme veya kısmi geçici kabuller ile işletmeye giren üniteler gibi değişiklikler olmayan ve bir sonraki dönemde yerli ilave katkı fiyatından yararlanmak isteyen başvuru sahipleri tarafından, santrale ait yerli ekipmanlarda veya yerli aksam oranlarında herhangi bir değişiklik olmadığına dair Yönetmelik Ek-3’te yer alan beyan yazısının 1 Ağustos tarihine kadar sunulması gerektiği kuralının, yerli ilave katkı fiyatından daha önce yararlanmış olan lisans sahiplerinin tesislerinde yerli aksam oranında veya kurulu güçte herhangi bir değişiklik olup olmadığının takip edilmesi için getirildiği görülmektedir.
Bu itibarla, 5346 sayılı Kanun’un 6/B maddesi ile Bakanlığa verilen yetki sınırları içinde, 5346 sayılı Kanun’un amacına uygun olarak tesis edilen ve Kanun’un 6. maddesinde kurala bağlanan YEK destekleme mekanizmasında öngörülen başvuru süreleri ile uyumlu olacak şekilde düzenlenen dava konusu Yönetmelik maddesinde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.
Davacı şirketin 16/11/2016 tarihli başvurusunun reddine ilişkin davalı idarenin … tarih ve … sayılı işleminin incelenmesi:
Dosyanın incelenmesinden, davacı tarafından 16/11/2016 tarihinde Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Yenilenebilir Enerji Genel Müdürlüğü’ne (YEGM) başvurularak yerli katkı ilave fiyatından yararlandırılmasının istenildiği, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Yenilenebilir Enerji Genel Müdürlüğü’nün 23/11/2016 tarihli E.30604 sayılı yazısı ile, davacı şirketi tarafından Yönetmeliğin 4. maddesinin 4. fıkrası uyarınca 01/08/2016 tarihine kadar beyanda bulunulmadığından talebinin değerlendirmeye alınmadığının bildirildiği anlaşılmıştır.
Dava konusu işlem, Yenilenebilir Enerji Kaynaklarından Elektrik Üretim Tesislerinde Kullanılan Yerli Aksamın Desteklenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin 4. fıkrasına dayanılarak tesis edilmiş, anılan kural yukarıda belirtilen gerekçelerle hukuka uygun bulunmuştur.
Bu itibarla, davacı şirket tarafından, Yönetmeliğin 4. maddesinin 4. fıkrası uyarınca süresinde Bakanlığa beyanda bulunulmadığı anlaşıldığından, davacı şirketin başvurusunun reddine ilişkin işlemde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam …-TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca …-TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu’na temyiz yolu açık olmak üzere, 08/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.