Danıştay 13. Daire Başkanlığı         2021/665 E.  ,  2022/2752 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
ONÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas No : 2021/665
Karar No : 2022/2752

DAVACI : … Derneği (…)
VEKİLİ : Av. …

DAVALI : … Kurumu
VEKİLİ : Av. …

DAVANIN KONUSU :
31/12/2020 tarih ve 31351 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Motorin Türlerine Biodizel Harmanlanması Hakkında Tebliğde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ’in 1. maddesiyle Motorin Türlerine Biodizel Harmanlanması Hakkında Tebliğ’in 5. maddesine eklenen 2. fıkrada yer alan, “Bir yükümlülük dönemindeki eksik harmanlama nedeniyle uygulanan idari para cezası bir sonraki dönem yapılacak mahsuplaşma işlemine engel teşkil etmez.” cümlesinin iptali istenilmektedir.

DAVACININ İDDİALARI :
Yasallık ilkesinin ihlâl edildiği, Kanun’da sadece eksik harmanlanan biodizel için para cezası öngörülmesine rağmen Tebliğ ile idari para cezasının yanında eksik kotanın diğer yıl tamamlanması konusunda ek mükellefiyet getirilmesinin hukuka aykırı olduğu, belirlilik ilkesinin ihlâl edildiği, Danıştay’ın Resmî Gazete’de yayımlanmamış bir Yönetmeliğe dayanarak idari yaptırım uygulanamayacağına karar verdiği, Tebliğ’de yükümlülük dönemi diye bir tanımlama bulunmadığı, Tebliğ’in 5. maddesindeki “her bir takvim yılı” ifadesiyle yükümlülük takvim yılına özgülendiğinden, dava konusu değişiklikle bu iki yılda dağıtım şirketlerince motorine toplam %0,5 oranında biodizel harmanlanacağı, buna göre 2020 yılı sonunda biodizel harmanlama yükümlülüğü yerine getirilmediğinden bahisle bir ceza verilemeyeceği, bir önceki yıldan aktarılan yükümlülük miktarı bakımından ikinci kez idari para cezası uygulanmasının söz konusu olacağı, “non bis in idem” ilkesinin ihlâl edildiği, dağıtıcı firmaların eksik kalan miktarı devam eden takvim yılında tamamlayacaklarsa idari para cezası ödememeleri gerektiği, “geçmişe uygulama yasağı” ilkesinin ihlâl edildiği, dava konusu değişiklikle 2020-2021 yıllarının tek yükümlülük dönemi olarak kabul edilerek, 31/12/2020 itibarıyla yürürlüğe giren düzenlemenin 2020 yılının başından itibaren geçerli sayıldığı, “kamu yararı” ilkesinin göz ardı edildiği, COVID-19 salgını nedeniyle yağlı tohumların fiyatının 2020 yılı itibarıyla iki katından fazla arttığı, biodizel piyasasında monopol bir piyasa ortamı oluştuğu, yağlı tohumda ülkemizin net ithalatçı durumunda olduğu, biodizel yükümlülüğünün ağırlaştırılmasının ülke ekonomisi ve kamu yararının hilafına olduğu ileri sürülmüştür.

DAVALININ SAVUNMASI :
Dağıtıcı lisansı sahipleri tarafından Kurum’a iletilen pek çok yazıda COVID-19 salgını ve öngörülemeyen fiyat hareketleri sebepleriyle söz konusu yükümlülüğün 2020 yılı için yerine getirilmesinde zorluklar yaşandığı belirtilerek yükümlülüğün 2018-2019’da olduğu gibi 2020 ve 2021 yılları için de birleştirilmesinin talep edildiği, biodizel fiyatlarındaki öngörülemeyen yükseliş nedeniyle eksik harmanlanan her bir metreküp ürün için lisans sahiplerine uygulanabilecek idari para cezası tutarı biodizelin fiyatından düşük kalabildiğinden, idari para cezası uygulanmasının yükümlülüğün devamına engel olmayacağına dair kuralın getirildiği, dava konusu düzenlemeyle bir dağıtıcı biodizel harmanlama yükümlülüğünün fazlasını yaptığı takdirde fazlaya ilişkin kısmın gelecek yıla aktarıldığı, aynı şekilde eksik olması hâlinde de bu miktarın bir sonraki yıla aktarıldığı, bu sayede hem dağıtıcıların hem de biyodizel işleme lisansı sahiplerinin teknik açıdan belirli miktarları öngörerek faaliyetlerini sürdürebileceği, birçok dağıtıcı lisansı sahibinin uyumlu eylem göstererek Kurum’a harmanlama yapmama yönünde talepte bulunduğu, idari para cezası ödeme yolunu seçeceklerini teşebbüs birlikleri kararı ile Kurum’a ilettiği, bu tip bir uygulamanın piyasada biodizel işleme lisansı sahiplerinin mahvına sebep olacağı, anlaşmalı ve uyumlu hareketlerin rekabet hukukuna da aykırı olduğu, harmanlamanın enerjide dışa bağımlılığın azaltılması, kaynak çeşitliliğinin artırılması, çevre kirliliğinin azaltılması ve kamu yararını gerçekleştirmek için önem taşıdığı, biyoyakıt konusunda birçok AB üyesi ülkenin uzun dönemli hedefler koyduğu, düzenlemenin kamu yararı amacını taşıdığı, “non bis in idem” ilkesinin idare hukukunun birçok alanında olduğu gibi petrol piyasasına ilişkin yaptırımlar için de uygulama alanı bulmadığı, kural olarak bir fiil dolayısıyla idari para cezası uygulanabileceği gibi başka yaptırımların uygulanmasına bir engel olmadığı, idari para cezası uygulanmasının yükümlülüğü ortadan kaldırmadığı, değişiklik ile Tebliğ’in 2. maddesindeki ilgili hüküm kaldırıldığından yılın herhangi bir anında faaliyette bulunulmasının yükümlülük için yeterli olduğu, akaryakıt ve ihrakiye pazarları farklı dinamiklere sahip pazarlar olduğundan, karayolu taşımacılığında kullanılan biyoyakıtlar ile deniz ve hava yolu taşımacılığında kullanılan biyoyakıtın farklılık gösterdiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …’UN DÜŞÜNCESİ : Davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.

DANIŞTAY SAVCISI …’UN DÜŞÜNCESİ : Dava; 31/12/2020 tarih ve 31351 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Motorin Türlerine Biodizel Harmanlanması Hakkında Tebliğde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ’in 1. maddesiyle Motorin Türlerine Biodizel Harmanlanması Hakkında Tebliğ’in 5. maddesine eklenen 2. fıkrada yer alan “Bir yükümlülük dönemindeki eksik harmanlama nedeniyle uygulanan para cezası bir sonraki dönem yapılacak mahsuplaşma işlemine engel teşkil etmez.” cümlesinin iptali istemiyle açılmıştır.
5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu’nun 1. maddesinin birinci fıkrasında, ”Bu Kanunun amacı; yurt içi ve yurt dışı kaynaklardan temin olunan petrolün doğrudan veya işlenerek güvenli ve ekonomik olarak rekabet ortamı içerisinde kullanıcılara sunumuna ilişkin piyasa faaliyetlerinin şeffaf, eşitlikçi ve istikrarlı biçimde sürdürülmesi için yönlendirme, gözetim ve denetim faaliyetlerinin düzenlenmesini sağlamaktır.” hükmüne, ikinci fıkrasında, “Bu Kanun, petrole ilişkin piyasaların sağlıklı ve düzenli işlemelerinin sağlanmasına ve geliştirilmesine yönelik; düzenleme, yönlendirme, gözetim ve denetim işlemlerini kapsar.” kuralına yer verilmiş, aynı Yasanın 3. maddesinin dokuzuncu fıkrasının (d) bendinde, Kurulun faaliyetin yürütülmesine ilişkin olarak özel şartlar belirlenmesi konularında düzenleme yapmaya yetkili olduğu, 22. maddesinin ikinci fıkrasında ise, Kurumun yetkilerini Kurul kararıyla özel nitelikli kararlar almak suretiyle de kullanabileceği hükme bağlanmıştır.
4628 sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 5/B maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde, “Petrol Piyasası Kanunu hükümlerini uygulamak, Piyasa faaliyetlerine ikişkin olarak her türlü düzenlemeleri yapmak ve yürütülmesini sağlamak” Kurulun petrol piyasası ile ilgili görevleri arasında sayılmıştır.
Yukarıda yer verilen düzenlemelerin birlikte değerlendirilmesinden; Kuruma, petrol piyasasının sağlıklı ve düzenli işleyişinin sağlanmasına yönelik olarak her türlü düzenlemeyi yapma ve bu kapsamda faaliyetlerin yürütülmesine ilişkin olarak özel şartlar belirleme görev ve yetkisinin verildiği sonucuna ulaşılmaktadır.
Bu kapsamda, enerjide dışa bağımlılığın azaltılması, kaynak çeşitliliğinin arttırılması, çevre kirliliğinin azaltılması ve Avrupa Birliğinin yenilenebilir enerji politikalarına uyum sağlanması amacıyla hazırlanan ve 16/06/2017 tarih ve 30098 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Motorin Türlerine Biodizel Harmanlanması Hakkında Tebliğ’in 5. maddesinin 1. fıkrasında yer verilen, “Dağıtıcı lisansı sahipleri tarafından, bir takvim yılı içerisinde, ithal edilen ve kara tankeri dolum üniteleri hariç rafinericiden temin edilen motorininin toplamına, en az %0,5 (V/V) oranında yerli tarım ürünlerinden ve/veya bitkisel atık yağlardan üretilmiş biodizelin harmanlanmış olması zorunludur.” hükmü ile, akaryakıt dağıtım lisansı sahiplerine yurt içinde pazarladıkları motorine % 0,5 oranında biodizel harmanlama yükümlülüğü getirilmiş, 31/12/2020 tarih ve 31351 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Motorin Türlerine Biodizel Harmanlanması Hakkında Tebliğde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ’in 1. maddesiyle Motorin Türlerine Biodizel Harmanlanması Hakkında Tebliğ’in 5. maddesine eklenen 2. fıkrada, “Bu maddenin birinci fıkrasında tanımlanan biodizel harmanlama yükümlülüğünden fazla olan veya eksik kalan biodizel miktarı gelecek takvim yılının yükümlülüğünün hesaplanmasında ayrıca dikkate alınır. Bir yükümlülük dönemindeki eksik harmanlama nedeniyle uygulanan idari para cezası bir sonraki dönem yapılacak mahsuplaşma işlemine engel teşkil etmez.” kuralı yer almış, değişiklik Tebliği ile asıl Tebliğe eklenen Geçiçi 2. madde hükmünde ise, “Dağıtıcı lisansı sahiplerinin biodizel harmanlama yükümlülüğü, 2020 ve 2021 yılları için tek bir yükümlülük dönemi olarak kabul edilir.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.
Dava dosyasının incelenmesinden; dağıtıcı lisansı sahipleri tarafından davalı idareye yapılan yazılı başvurularda, Covid-19 pandemisi ve öngörülemeyen fiyat hareketleri sebepleri ile motorine biodizel harmanlanması yükümlülüğünün 2020 yılı için yerine getirilmesinde zorluklar yaşandığı belirtilerek söz konusu yükümlülüğün 2018-2019 yıllarında olduğu gibi 2020-2021 yılları için de birleştirilmesinin istendiği, davalı idarece; biodizel fiyatlarındaki öngörülemeyen yükseliş nedeniyle eksik harmanlanan her bir metreküp ürün için lisans sahiplerine 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanununun 19. maddesinin (ğ) bendi uyarınca uygulanacak idari para cezası tutarının biodizelin fiyatından düşük kalabildiği, idari para cezası tutarı ile biodizel maliyeti arasındaki bu farklılığın kötüye kullanıma sebebiyet verebileceği, diğer bir anlatımla idari para cezası tutarı biodizelin fiyatından düşük olduğundan lisans sahiplerinin düşük olan para cezasını ödemek suretiyle motorine biodizel ekleme yükümlüğünü yerine getirmekten kaçınabilecekleri, zira birçok dağıtıcı lisansı sahibinin uyumlu eylem göstererek harmanlama yapmama yönünde talepte bulunarak idari para cezasını ödeme yolunu seçeceklerini teşebbüs birlikleri kararı olarak bildirdikleri, bu nedenle Tebliğe idari para cezası uygulanmasının yükümlülüğün devamına engel olmayacağı yolunda bir hüküm eklenmesinin faydalı olacağı gerekçeleri ile dava konusu düzenlemenin yapıldığı anlaşılmaktadır.
Görüldüğü üzere, dava konusu düzenleme ile, dağıtıcı lisansı sahiplerinin talepleri doğrultusunda 2020-2021 yıllarına ilişkin biodizel harmanlama yükümlülüğü birleştirilmiş, biodizel harmanlama yükümlülüğünden fazla olan vaya eksik kalan biodizel miktarının gelecek takvim yılı yükümlülüğünün hesaplanmasında dikkate alınması öngörülmüş, harmanlama yükümlülüğünün yerine getirilmemesi durumunda uygulanacak idari para cezasının eksik harmanlamadan doğacak devir işlemini engellemeyeceği kurala bağlanmıştır.
Bu durumda, enerjide dışa bağımlılığının ve çevre kirliliğinin azaltılması amacıyla getirilen motorine biodizel harmanlanması yükümlülüğünün, Covid-19 pandemisinin petrol piyasasında yarattığı olumsuz etkiler dikkate alınarak bu piyasada faaliyet gösteren dağıtıcı lisansı sahiplerini zora sokmamak adına 2020-2021 yılları için birleştirildiği, biodizel harmanlama yükümlülüğünden fazla olan vaya eksik kalan biodizel miktarının gelecek takvim yılı yükümlülüğünün hesaplanmasında dikkate alınması yolundaki düzenleme ile, dağıtıcı lisansı sahiplerinin yanı sıra piyasada faaliyet gösteren biodizel işleme lisansı sahiplerinin faaliyetlerinin devamının sağlamasının amaçlandığı, öte yandan, idari para cezası uygulanmasının yükümlülüğün devamına engel olmayacağı şeklindeki düzenlemenin, idari para cezası-biodizel maliyeti arasındaki farklılıktan dolayı bir kısım lisans sahibinin, harmanlama yükümlülüğünü yerine getirmemesinin önüne geçilebilmesi için yapıldığı dikkate alındığında, dava konusu düzenlemede hukuka ve kamu yararına aykırılık görülmemiştir.
Davacı tarafından, idari yaptırımların yasa ile düzenlenmesi gerektiği, idarenin yasal dayanağı olmadan düzenleyici işlemle idari yaptırım getiremeyeceği, dava konusu Tebliğin dayanağı olan 5015 sayılı Yasada, eksik harmanlanan biodizel için para cezası yaptırımı öngörülmesine rağmen, davalı idarenin kanun koyucu yerine geçerek üstelik bir tebliğ düzenlemesi ile idari para cezasının yanında eksik kotanın diğer yıl tamamlanması konusunda ek mükellefiyet getirmesinin yasallık ilkesinin ihlali olduğu öne sürülmekte ise de, Motorin Türlerine Biodizel Harmanlanması Hakkında Tebliğ’in 5. maddesinin 1. fıkrasında yer verilen akaryakıt dağıtım lisansı sahiplerine yurt içinde pazarladıkları motorine biodizel harmanlama yükümlülüğü getirilmesine ilişkin düzenlemenin, 5015 sayılı Yasa ile 4628 sayılı uyarınca Kuruma verilen, petrol piyasasının sağlıklı ve düzenli işleyişinin sağlanmasına yönelik olarak her türlü düzenlemeyi yapma ve bu kapsamda faaliyetlerin yürütülmesine ilişkin olarak özel şartlar belirleme görev ve yetkisi kapsamında olduğu, biodizel harmanlama yükümlülüğüne uyulmamasının yaptırımının 5015 sayılı Yasanın 19. maddesinin (ğ) bendinde düzenlendiği, Tebliğ ile getirilen harmanlama yükümlülüğü bir idari yaptırım olmadığından, dava konusu düzenlemenin yasallık ilkesine aykırılık oluşturduğundan söz edilemeyeceği, ayrıca bu kapsamda uygulanacak idari para cezasının, diğer yükümlülüklerin yerine getirilmesine engel oluşturmayacağı dikkate alındığında, davacının sözü edilen iddialarında hukuki isabet bulunmamaktadır.
Açıklanan nedenlerle, davanın reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi’nce duruşma için taraflara önceden bildirilen 21/06/2022 tarihinde, davacı vekili Av. …’ün ve davalı idare vekili Av. …’ın geldiği, Danıştay Savcısının hazır olduğu görülmekle, açık duruşmaya başlandı. Taraflara usulüne uygun olarak söz verilerek dinlendikten ve Danıştay Savcısının düşüncesi alındıktan sonra taraflara son kez söz verilip, duruşma tamamlandı. Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

MADDİ OLAY VE HUKUKİ SÜREÇ :
Dağıtıcı lisansı sahipleri tarafından davalı idareye yapılan yazılı başvurularda, Covid-19 pandemisi ve öngörülemeyen fiyat hareketleri sebepleri ile motorine biodizel harmanlanması yükümlülüğünün 2020 yılı için yerine getirilmesinde zorluklar yaşandığı belirtilerek söz konusu yükümlülüğün 2018-2019 yıllarında olduğu gibi 2020-2021 yılları için de birleştirilmesi istenmiştir.
Davalı idarece, biodizel fiyatlarındaki öngörülemeyen yükseliş nedeniyle eksik harmanlanan her bir metreküp ürün için lisans sahiplerine uygulanacak idari para cezası tutarının biodizelin fiyatından düşük kalabildiği, idari para cezası tutarı ile biodizel maliyeti arasındaki bu farklılığın lisans sahiplerinin düşük olan para cezasını ödemek suretiyle motorine biodizel ekleme yükümlülüğünü yerine getirmekten kaçınabilecekleri nedenleriyle Tebliğ’e dava konusu düzenleme eklenmiştir.
Mezkûr düzenlemenin iptali istemiyle bakılan dava açılmıştır.

İNCELEME VE GEREKÇE:
ESAS YÖNÜNDEN:
İLGİLİ MEVZUAT:
5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu’nun “Amaç ve kapsam” başlıklı 1. maddesinin birinci fıkrasında, ”Bu Kanunun amacı; yurt içi ve yurt dışı kaynaklardan temin olunan petrolün doğrudan veya işlenerek güvenli ve ekonomik olarak rekabet ortamı içerisinde kullanıcılara sunumuna ilişkin piyasa faaliyetlerinin şeffaf, eşitlikçi ve istikrarlı biçimde sürdürülmesi için yönlendirme, gözetim ve denetim faaliyetlerinin düzenlenmesini sağlamaktır.”; ikinci fıkrasında, “Bu Kanun, petrole ilişkin piyasaların sağlıklı ve düzenli işlemelerinin sağlanmasına ve geliştirilmesine yönelik; düzenleme, yönlendirme, gözetim ve denetim işlemlerini kapsar.”; “Lisansların tâbi olacağı usul ve esaslar” başlıklı 3. maddesinin dokuzuncu fıkrasının (d) bendinde, Kurum’un, bu Kanunda tanınan yetkiler dahilinde; faaliyetin yürütülmesine ilişkin olarak özel şartlar belirlenmesi konusunda düzenlemeler yapmaya yetkili olduğu, “Yönetmelik” başlıklı 22. maddesinin ikinci fıkrasında ise, Kurum’un yetkilerini Kurul kararıyla özel nitelikli kararlar almak suretiyle de kullanabileceği kurala bağlanmıştır.
4628 sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 5/B maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde, “Petrol Piyasası Kanunu hükümlerini uygulamak, piyasa faaliyetlerine ilişkin olarak her türlü düzenlemeleri yapmak ve yürütülmesini sağlamak” Kurul’un petrol piyasası ile ilgili görevleri arasında sayılmıştır.
Bu kapsamda, enerjide dışa bağımlılığın azaltılması, kaynak çeşitliliğinin arttırılması, çevre kirliliğinin azaltılması ve Avrupa Birliğinin yenilenebilir enerji politikalarına uyum sağlanması amacıyla hazırlanan ve 16/06/2017 tarih ve 30098 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Motorin Türlerine Biodizel Harmanlanması Hakkında Tebliğ’in 5. maddesinin 1. fıkrasında yer verilen, “Dağıtıcı lisansı sahipleri tarafından, bir takvim yılı içerisinde, ithal edilen ve kara tankeri dolum üniteleri hariç rafinericiden temin edilen motorininin toplamına, en az %0,5 (V/V) oranında yerli tarım ürünlerinden ve/veya bitkisel atık yağlardan üretilmiş biodizelin harmanlanmış olması zorunludur.” kuralı ile, akaryakıt dağıtım lisansı sahiplerine yurt içinde pazarladıkları motorine %0,5 oranında biodizel harmanlama yükümlülüğü getirilmiş, 31/12/2020 tarih ve 31351 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Motorin Türlerine Biodizel Harmanlanması Hakkında Tebliğde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ’in 1. maddesiyle Motorin Türlerine Biodizel Harmanlanması Hakkında Tebliğ’in 5. maddesine eklenen 2. fıkrada, “Bu maddenin birinci fıkrasında tanımlanan biodizel harmanlama yükümlülüğünden fazla olan veya eksik kalan biodizel miktarı gelecek takvim yılının yükümlülüğünün hesaplanmasında ayrıca dikkate alınır. Bir yükümlülük dönemindeki eksik harmanlama nedeniyle uygulanan idari para cezası bir sonraki dönem yapılacak mahsuplaşma işlemine engel teşkil etmez.” kuralı getirilmiş; 3. maddesiyle Tebliğ’e eklenen geçiçi 2. maddede ise, “Dağıtıcı lisansı sahiplerinin biodizel harmanlama yükümlülüğü, 2020 ve 2021 yılları için tek bir yükümlülük dönemi olarak kabul edilir.” kuralına yer verilmiştir.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Aktarılan kurallardan, Kurum’a petrol piyasasının sağlıklı ve düzenli işleyişinin sağlanmasına yönelik olarak her türlü düzenlemeyi yapma ve bu kapsamda faaliyetlerin yürütülmesine ilişkin olarak özel şartlar belirleme görev ve yetkisinin verildiği, Kurum’un bu yetkilerini Kurul eliyle özel nitelikli kararlar almak suretiyle kullanabileceği anlaşılmaktadır.
Dava konusu Tebliğ ile, dağıtıcı lisansı sahiplerinin talepleri doğrultusunda 2020-2021 yıllarına ilişkin biodizel harmanlama yükümlülüğünün birleştirildiği, biodizel harmanlama yükümlülüğünden fazla olan veya eksik kalan biodizel miktarının gelecek takvim yılı yükümlülüğünün hesaplanmasında dikkate alınacağı, dava konusu düzenleme ile ise harmanlama yükümlülüğünün yerine getirilmemesi durumunda uygulanacak idari para cezasının eksik harmanlamadan doğacak mahsup işlemini engellemeyeceği kurala bağlanmıştır.
Biodizel harmanlaması yükümlülüğünün, enerjide dışa bağımlılığın ve çevre kirliliğinin azaltılması amacıyla getirildiği bilinmektedir. 2020 yılında başlayan Covid-19 pandemisinin biodizel harmanlamasında kullanılacak ürün fiyatlarını artırdığı anlaşılmaktadır. Buna bağlı olarak hem dağıtıcı lisansı sahiplerinin hem de biodizel işleme lisansı sahiplerinin faaliyetlerinin devamlılığının sağlanması amacıyla mezkûr düzenlemeye gidildiği görülmektedir.
Davaya konu edilen, idari para cezası uygulanmasının biodizel harmanlanması yükümlülüğünün bir sonraki dönem yapılacak mahsuplaşmaya engel olmayacağına dair düzenlemenin, idari para cezası tutarı ile biodizel maliyeti arasındaki farklılıktan dolayı birçok dağıtıcının harmanlama yükümlülüğünü yerine getirmemek yoluna gittiğinin anlaşılması üzerine, bunun önüne geçilebilmesi amacıyla yapıldığı anlaşılmaktadır.
Öte yandan, motorine biodizel harmanlama yükümlülüğü getirilmesine ilişkin düzenlemenin, davalıya Kanun ile verilen petrol piyasasının sağlıklı ve düzenli işleyişinin sağlanmasına yönelik olarak her türlü düzenlemeyi yapma ve bu kapsamda faaliyetlerin yürütülmesine ilişkin olarak özel şartlar belirleme görev ve yetkisi kapsamında yapıldığı, biodizel harmanlama yükümlülüğüne uyulmamasının yaptırımının 5015 sayılı Kanun’un 19. maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendinde düzenlendiği, bu madde uyarınca uygulanacak idari para cezasının biodizel harmanlama yükümlülüğünü ortadan kaldırdığının kabul edilemeyeceği, aksi yaklaşımın davalı idarenin Kanun ile petrol piyasasını düzenlemekle görevlendirilmesi karşısında isabetli olmayacağı açıktır.
Bu itibarla, dayanağı mevzuata uygun olduğu anlaşılan dava konusu düzenlemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam …-TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca …-TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu’na temyiz yolu açık olmak üzere, 21/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.