Danıştay Kararı 4. Daire 2019/5242 E. 2022/7793 K. 08.12.2022 T.

Danıştay 4. Daire Başkanlığı         2019/5242 E.  ,  2022/7793 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
DÖRDÜNCÜ DAİRE
Esas No : 2019/5242
Karar No : 2022/7793

TEMYİZ EDEN (DAVACI) : …
KARŞI TARAF (DAVALI) :… Vergi Dairesi Başkanlığı
(… Vergi Dairesi Müdürlüğü)
VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU : … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Davacı tarafından, pos cihazlarını kullanarak faiz karşılığında ödünç para verme faaliyeti yürüttüğünden bahisle hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu ve bu rapor uyarınca tanzim edilen vergi inceleme raporları uyarınca 2012 yılı için re’sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile 2012/7-9, 10-12 dönemleri için re’sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir geçici vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; tebliğ zarfında vergi tekniği raporunun davacıya gönderildiğine dair bir ibarenin de bulunmadığı, bu durum karşısında, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı davacının savunma hakkının engellendiği, sadece vergi/ceza ihbarnameleri ile vergi inceleme raporları tebliğ edilmek suretiyle davacı adına yapılan cezalı gelir ve gelir geçici vergisi tarhiyatlarında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; davacının, 2012 takvim yılında pos cihazından yapılan çekim işlemlerine ilişkin hiç fatura düzenlememiş olması ve çekim işlemleri hakkında ifadesi alınan şahısların finansman ihtiyacı için herhangi bir mal ve hizmet satın almaksızın komisyon karşılığı işlem yapıldığını kabul etmeleri nedeniyle, gerçekte POS cihazını kullanım amacı dışında kullanarak, tefecilik yapıldığı ve bu faaliyetten elde edilen faiz gelirinin beyan dışı bırakıldığı hususları yapılan inceleme ile somut bir biçimde ortaya konulmuş bulunduğundan, tefecilik faaliyeti nedeniyle davacı adına yapılan vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ve gelir geçici vergilerine bağlı olarak kesilen vergi ziyaı cezalarına ilişkin tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davalı idarenin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davacı tarafından bir kaç kişiden alınan ifadelerin tüm hasılata teşmil edilmesinin hukuka uygun olmadığı, VTR’nin dava açıldıktan 1,5 sene sonra tarafına tebliğ edilmesinin hukuka aykırı olduğu, sahte fatura düzenlemediği ve pos tefeciliği yapmadığı, bu konuda hakkında düzenlenen raporlarda somut bir tespit de olmadığı, ifadelerin hukuka uygun olarak alınmadığı, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE :
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararının ONANMASINA,
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,
4. 492 sayılı Harçlar Kanunu’na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca, davacı aleyhine onanan tutar üzerinden binde 9,10 oranında ve … TL den az olmamak üzere hesaplanacak nispi karar harcından, varsa evvelce ödenen harcın mahsubundan sonra kalan harç tutarının temyiz eden davacıdan alınmasına,
5. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın Vergi Mahkemesine gönderilmesine, 08/12/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.