Danıştay 7. Daire Başkanlığı 2021/3839 E. , 2022/3968 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
YEDİNCİ DAİRE
Esas No : 2021/3839
Karar No : 2022/3968
TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Vergi Dairesi Başkanlığı …Vergi Dairesi Müdürlüğü
VEKİLİ : Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI) : …
VEKİLİ :Av. …
İSTEMİN KONUSU : … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Yük taşımacılığı ve madeni yağ ticareti faaliyetiyle uğraşan davacının, sahte belge düzenleme fiili nedeniyle hakkında vergi tekniği raporları bulunan mükelleflerden satın aldığı madeni yağların bir kısmını motorin olarak kullandığından bahisle, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu’nun 13. maddesinin 2. fıkrası uyarınca 2010 yılının muhtelif dönemleri için re’sen tarh edilen özel tüketim vergileri ile kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararına uymak suretiyle, 213 sayılı Kanun’un 3. maddesinin (B) bendinde yazılı kural, davacı beyanını içeren 10/09/2014 tarihli inceleme tutanağının maddi delil olarak kabulünün gerektiği, olayda, tutanağa bağlanan ifade, satın alınan madeni yağların bir kısmının daha yüksek tutarda vergiye tabi olan motorin olarak kullanıldığı yolunda olduğundan, davacının beyanına göre düzenlenen inceleme raporuna istinaden, 4760 sayılı Kanun’un 13. maddesinin 2. fıkrası uyarınca re’sen tarh edilen özel tüketim vergileri ile kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka aykırılık bulunmadığı, vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle arttırılan kısımları yönünden ise; davalı idarece tekerrüre esas alınan vergi ziyaı cezasının 2010 ait olduğu ve dava konusu vergi ziyaı cezasına konu eyleminde aynı yıl içerisinde vuku bulduğu dikkate alındığında, aynı yıl için kesilen bir ceza tekerrüre dayanak alınamayacağından, vergi ziyaı cezalarının tekerrür nedeniyle artırılan kısımlarında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergilerine ilişkin kısmı yönünden reddine, vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle artırılan kısımlarının ise iptaline karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Tekerrür hükümlerinin uygulanmasının hukuka uygun olduğu bu nedenle kararın iptale ilişkin hüküm fıkrasının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …’İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun’un 50. maddesinin 4. fıkrasında, “Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır.” hükmü bulunmaktadır.
Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.
Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 07/04/2021 tarih ve E:2020/2153, K:2021/1943 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Öte yandan, temyize konu kararın tekerrüre ilişkin hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın anılan hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA,
3. Dosyanın anılan Mahkemeye gönderilmesine,
4. 2577 sayılı Kanun’un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin 1. fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.