Danıştay 8. Daire Başkanlığı         2020/7449 E.  ,  2022/4415 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas No : 2020/7449
Karar No : 2022/4415

TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Genel Müdürlüğü
VEKİLİ : Av. …

KARŞI TARAF (DAVACI) : … İnşaat Turizm Tic. Ltd. Şti.
VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU : … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesinin … gün ve E:…, K:… sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Antalya ili, Manavgat ilçesi, … mevkii … sayılı parsel üzerinde bulunan ve 2007 yılında 29 yıllığına kiralanan akaryakıt istasyonu ve 154 yataklı sosyal tesisler ve ünitelerin (tadil, revizyon ve eklentiler suretiyle konaklama amaçlı turistik tesise dönüştürülerek işletilmesine idarece izin verilen) kira sözleşmesinin süresinin, 4706 sayılı Kanunun geçici 23. maddesi ve Kamu Taşınmazları Üzerindeki Turizm Yatırımlarının Sürelerinin Uzatılması İle Satışına İlişkin Yönetmelik hükümleri uyarınca, uzatılması istemli başvurunun reddine ilişkin Orman Genel Müdürlüğü İnşaat ve İkmal Dairesi Başkanlığı’nın … tarih … sayılı işlemin iptali istenilmektedir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacı şirketçe Antalya ili, Manavgat ilçesi, … mevkii … sayılı parsel üzerinde bulunan akaryakıt istasyonu ve 154 yataklı sosyal tesisler ve ünitelerin (tadil, revizyon ve eklentiler suretiyle konaklama amaçlı turistik tesise dönüştürülerek turistik amaçlı işletilmesine idarece izin verilen) davalı idareden kiralandığı, davacı şirkete turizm yatırımı gerçekleştirmek üzere Orman İdaresince verilen tahsis, izin ve irtfak hakkı bulunmadığı gibi kiralanan tesis ve ünitelerin milli park ve tabiat parkı alanında yer almadığı açık olup, davacının kira sözleşmesinin süresinin, 4706 sayılı Kanunun geçici 23. maddesine ve Kamu Taşınmazları Üzerindeki Turizm Yatırımlarının Sürelerinin Uzatılması İle Satışına İlişkin Yönetmelik hükümleri uyarınca, uzatılması istemli başvurusunun reddine ilişkin dava konusu işlemde mevzuata aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesinin … gün ve E:…, K:… sayılı kararında; dava konusu taşınmazın orman vasıflı kamu taşınmazı olduğu, davalı idarenin … tarih ve … sayılı işlemiyle uygun görülerek tesisin konaklama amaçlı turistik tesise dönüştürülmesine izin verildiği, bu kapsamda tesisin konaklama amaçlı turizm tesisine dönüştürüldüğü, ayrıca söz konusu tesise ilişkin turizm işletme belgesi alınarak işletilmeye devam edildiği hususları dikkate alındığında, dava konusu tesisin turizm yatırımı niteliğinde olduğu, dolayısıyla davalı idarece (… tarih ve … sayılı işlemi) verilen onayın ise turizm yatırımı gerçekleştirilmek amacıyla Orman ve Su İşleri Bakanlığınca (Orman idaresi) adına kesin izin niteliğinde bulunduğu sonucuna varıldığı, bu durumda, 4706 sayılı Kanunun Geçici 23. maddesi kapsamındaki, turizm yatırımı gerçekleştirilmek amacıyla Orman ve Su İşleri Bakanlığınca (Orman İdaresi) adına kesin izin verilen tesis niteliğindeki taşınmaz şartını sağlayan tesise ilişkin sözleşme süresinin uzatılması talebinin, 4706 sayılı Kanunun Geçici 23. maddesi ile ilgili olmadığından bahisle reddine ilişkin dava konusu işlemde hukuka uyarlık, aksi yöndeki mahkeme kararında ise hukuki isabet bulunmadığı gerekçesiyle, davacının istinaf başvurusunun kabulüne, … İdare Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına, dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davalı idare tarafından, 4706 sayılı Kanunun Geçici 23. maddesinde yer alan düzenlemenin Orman Genel Müdürlüğü Taşınmazlarının İdaresi Hakkında Yönetmelik hükümleri gereği Orman Genel Müdürlüğünce kiraya verilen taşınmazları kapsamadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Davacı tarafından istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …’NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin kabulü ile Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin işin gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE:
MADDİ OLAY :
Antalya ili, Manavgat ilçesi, … mevkiinde 50.600,00 m2 yüzölçümlü Devlet Ormanı vasfındaki alan üzerinde bulunan akaryakıt istasyonu ve 154 yataklı ünite ve sosyal tesislerin Orman Genel Müdürlüğü sabit kıymetlerine alındığı ve ihtiyaç fazlası olması nedeniyle 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu’na istinaden 29 yıl süre ile Bakanlığın 25.02.2006 tarih ve 437 sayılı oluru ile davacı şirket ile sözleşme imzalanmak suretiyle 2007 yılında davacı şirkete kiralandığı, davacı şirket tarafından sözleşme ve şartname hükümleri uyarınca kiralanan alanda yenileme, tadilat ve eklentiler yapılarak konaklama amaçlı turistik tesise dönüştürülmesi için istenilen onayın Orman Bölge Müdürlüğü Manavgat Orman İşletme Müdürlüğü’nün … tarih ve … sayılı işlemi ile verildiği, 2009 yılından itibaren konaklama amaçlı turistik tesis olarak … Hotel adı altında faaliyet göstermeye başlanıldığı, devamında anılan işletme hakkında turizm işletme belgesi alınması için bir sakınca bulunmadığı yönünde Orman Genel Müdürlüğünden alınan uygunluk yazısı üzerine Kültür ve Turizm Bakanlığı’ndan turizm işletme belgesi alındığı ve halen faaliyet gösterildiği, davacı şirket tarafından, Antalya ili, Manavgat ilçesi, … mevkii, … sayılı parsel üzerinde bulunan ve 2007 yılında 29 yıllığına kiralanan akaryakıt istasyonu ve 154 yataklı sosyal tesisler ve ünitelerin (tadil, revizyon ve eklentiler suretiyle konaklama amaçlı turistik tesise dönüştürülerek işletilmesine idarece izin verilen) kira sözleşmesinin süresinin, 4706 sayılı Kanunun Geçici 23. maddesi ve Kamu Taşınmazları Üzerindeki Turizm Yatırımlarının Sürelerinin Uzatılması İle Satışına İlişkin Yönetmelik hükümleri uyarınca uzatılması istemli başvurusunun dava konusu 10.10.2018 tarih ve 2122934 sayılı işlem ile sözleşmenin 4706 sayılı Kanunun Geçici 23. maddesi ile ilgili olmadığı gerekçesi ile reddi üzerine bakılan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

İLGİLİ MEVZUAT:
4706 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanuna 28.11.2017 günlü 7061 sayılı Kanunla eklenen Geçici 23. maddesinde; “İlgili mevzuatı uyarınca kamu taşınmazları üzerinde kıyı yapıları dâhil turizm yatırımı gerçekleştirilmek amacıyla Kültür ve Turizm Bakanlığınca adına kesin tahsis yapılan, Orman ve Su İşleri Bakanlığınca adına kesin izin verilen veya Maliye Bakanlığı tarafından lehine irtifak hakkı tesis edilen veya kullanma izni verilen yatırımcı ve işletmecilerin kesin tahsis, kesin izin, irtifak hakkı veya kullanma izni süreleri; söz konusu kesin tahsis, kesin izin, irtifak hakkı veya kullanma iznine ilişkin olarak varsa açılan davalardan tüm yargılama giderleri üstlenilerek kayıtsız ve şartsız olarak feragat edilmesi, ödenmesi gereken herhangi bir borcunun bulunmaması ve bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde başvurulması halinde yeniden sözleşme düzenlenmek suretiyle sözleşmenin düzenlendiği tarihten itibaren kırk dokuz yıla uzatılabilir. Ayrıca, Orman ve Su İşleri Bakanlığınca milli park ve tabiat parklarında konaklama amaçlı turizm yatırımı gerçekleştirilmek amacıyla yirmidokuz yıla kadar kiralama yapılan yatırımcı ve işletmecilerin kira sözleşmeleri, bu fıkrada belirtilen şartların sağlanması halinde yirmidokuz yıla veya irtifak hakkına dönüştürülmek suretiyle kırkdokuz yıla uzatılabilir. Kesin tahsis yapılan veya irtifak hakkı tesis edilen taşınmazlar yatırımcı ve işletmecilerine satılmak suretiyle de değerlendirilebilir…” düzenlemesi bulunmaktadır.
4706 sayılı Kanunun Geçici 23. maddesine dayanılarak çıkarılan Kamu Taşınmazları Üzerindeki Turizm Yatırımlarının Sürelerinin Uzatılması İle Satışına İlişkin Yönetmeliğin 1. maddesinde; “Bu Yönetmeliğin amacı; ilgili mevzuatı uyarınca kamu taşınmazları üzerinde kıyı yapıları dâhil turizm yatırımı gerçekleştirilmek amacıyla Kültür ve Turizm Bakanlığı, Orman ve Su İşleri Bakanlığı ve Maliye Bakanlığı tarafından yatırımcı ve işletmecilere verilen kesin tahsis, kesin izin, kullanma izni ve irtifak hakkı sürelerinin kırkdokuz yıla uzatılmasına, Orman ve Su İşleri Bakanlığınca milli park ve tabiat parklarında konaklama amaçlı turizm yatırımı gerçekleştirilmek amacıyla yirmidokuz yıla kadar yapılan kira sözleşmelerinin ise yirmidokuzyıla ya da irtifak hakkına dönüştürülmek suretiyle kırkdokuz yıla uzatılmasına, sözleşme bedelinin belirlenmesine, ödeme şekli ve süresine, yatırımcının veya işletmecinin hak ve yükümlülüklerine, sözleşmeye konu alan üzerinde yapılabilecek yapı ve tesislerin nevi ve miktarına ilişkin hususlara ve kesin tahsis yapılan veya irtifak hakkı tesis edilen taşınmazların yatırımcı ve işletmecilerine satılmasına ilişkin usul ve esasları belirlemektir.” hükmü,

2. maddesinde; “Bu Yönetmelik; ilgili mevzuatı uyarınca kamu taşınmazları üzerinde Kültür ve Turizm Bakanlığı, Orman ve Su İşleri Bakanlığı ve Maliye Bakanlığı tarafından, kesin tahsis, kesin izin, kullanma izni, kiralama ve irtifak hakkı verilen kıyı yapıları dâhil turizm yatırımlarını kapsar.” hükmü,
“Tanımlar” başlıklı 4. maddesinde; “Bu Yönetmelikte geçen;
(…)
d) Kamu taşınmazı: Orman vasıflı taşınmazlar ile tapuda orman vasfıyla kayıtlı olanlar dâhil Hazine taşınmazlarını,
e) Kesin izin: Kamu taşınmazı üzerinde turizm yatırımı gerçekleştirilmek amacıyla Orman ve Su İşleri Bakanlığınca yatırımcı ve işletmeciler adına verilen izni,
(…)
g) Kiralama: 31/8/1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununun ek 8 inci maddesi hükmü uyarınca, 6831 sayılı Orman Kanunu ile 9/8/1983 tarihli ve 2873 sayılı Millî Parklar Kanununa tâbi alanlar üzerinde bulunan yapı ve tesislerin Orman ve Su İşleri Bakanlığınca konaklama amaçlı turizm yatırımı gerçekleştirilmek üzere kiraya verilmesini,
(…)
ı) Süre uzatımı: Kesin izin, kesin tahsis, kullanma izni ve üst hakkı dâhil irtifak hakkı sürelerinin kırkdokuzyıla, kiralama sürelerinin yirmidokuz yıla ya da irtifak hakkına dönüştürülmek suretiyle kırkdokuz yıla uzatılmasını,
(…)
k) Turizm belgesi: Turizm yatırımı belgesi, turizm işletmesi belgesi veya kısmi turizm işletmesi belgesini,
l) Turizm işletmecisi: Turizm tesisleri veya kıyı tesislerini işleten gerçek veya tüzel kişiyi,
m) Turizm tesisi: 10/5/2005 tarihli ve 2005/8948 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Turizm Tesislerinin Belgelendirilmesine ve Niteliklerine İlişkin Yönetmelikte genel nitelikleri ve türleri belirtilen, turizm yatırımı kapsamında bulunan veya turizm işletmesi faaliyetinin yapıldığı tesisleri ve bunların ayrıntıları ile tamamlayıcı unsurlarını,
n) Turizm yatırımcısı: İlgili mevzuatı uyarınca kıyı yapıları dâhil turizm yatırımı gerçekleştirilmek amacıyla kesin tahsis, kesin izin, irtifak hakkı, kullanma izni veya kiralama yapılmak suretiyle İdare tarafından adına kamu taşınmazı tahsis edilen gerçek veya tüzel kişiyi,
o) Turizm yatırımı: Kamu taşınmazı üzerinde turizm tesisi veya turizm amaçlı kıyı tesisi gerçekleştirilmek amacıyla yapılan yatırımları,
(…)
ifade eder.” hükmü,
“Yararlanma şartları” başlıklı 5. maddesinde; “(1) Turizm yatırımcısı ve işletmecisi tarafından süre uzatımı veya sözleşme değişikliğinden yararlanılabilmesi ya da satın alma talebinde bulunulabilmesi için, başvuru tarihi itibariyle;
(…)
b) 6831 sayılı Orman Kanunu, 2873 sayılı Milli Parklar Kanunu ile 18/4/2014 tarihli ve 28976 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Orman Kanununun 17/3 ve 18 inci Maddelerinin Uygulama Yönetmeliği ve 12/12/1986 tarihli ve 19309 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Milli Parklar Yönetmeliği ile işlemin yapıldığı tarihte geçerli olanlar dâhil (mülga 6831 sayılı Orman Kanununun 16, 17, 18 ve 115 inci Maddeleri Gereğince Yapılacak Arazi Tahsisleri ve Verilecek İzinlere Ait Yönetmelik, Orman Arazilerinin Tahsisi Hakkında Yönetmelik, Orman Sayılan Alanlarda Verilecek İzinler Hakkında Yönetmelik, Orman Kanununun 17 ve 18 inci Maddelerinin Uygulama Yönetmeliği, Milli Parkların Ayrılma, Planlama Uygulama ve Yönetimine Ait Yönetmelik vb.) diğer ilgili mevzuat hükümleri uyarınca ormanlık alanlar üzerinde turizm yatırımı yapılmak amacıyla Orman ve Su İşleri Bakanlığınca adlarına kesin izin verilmiş olması veya bu kesin izne dayanılarak Maliye Bakanlığı tarafından lehlerine irtifak hakkı tesis edilmiş veya adlarına kullanma izni verilmiş olması ve kesin izin işlemlerinin İdare nezdinde halen geçerliliğini koruması ve iptal edilmemiş olması,
c) 6831 sayılı Orman Kanunu ve 2873 sayılı Milli Parklar Kanunu ile Milli Parklar Yönetmeliği ile işlemin yapıldığı tarihte geçerli olanlar dâhil (Milli Parkların Ayrılma, Planlama Uygulama ve Yönetimine Ait Yönetmelik vb.) diğer ilgili mevzuat hükümleri uyarınca 6831 sayılı Orman Kanunu ve 2873 sayılı Milli Parklar Kanununa tâbi alanlar üzerinde bulunan yapı ve tesislerin konaklama amaçlı turizm yatırımı gerçekleştirmek veya işlettirilmek üzere Orman ve Su İşleri Bakanlığınca kiralama yapılmış olması ve kiralama işlemlerinin İdare nezdinde halen geçerliliğini koruması ve iptal edilmemiş olması,
(…)
e) Bu fıkra uyarınca adına kamu taşınmazı tahsis edilen turizm yatırımcıları ve işletmecilerinin bu kesin tahsis, kesin izin, irtifak hakkı veya kullanma izni ya da kiralama işleminden dolayı ilgili idareler aleyhine açılan ve halen devam eden davalardan tüm yargılama giderleri üstlenilerek kayıtsız ve şartsız olarak feragat edilmesi ve bunlara ilişkin olarak ödenmesi gereken borcunun bulunmaması, şarttır.
(2) Birinci fıkrada belirtilen yatırımcı veya işletmeciler adına Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından düzenlenen ve halen geçerli olan (Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından belgesi iptal edilmesine rağmen, yeni belge alması için ilgili idarece süre verilen ve süresi henüz dolmayanlar dâhil) turizm belgesine sahip olmaları gerekir. Ancak, adına kiralama yapılan yatırımcı ve işletmeciler ile turizm amaçlı kıyı tesisi yatırımcı ve işletmecileri için turizm belgesi şartı aranmaz.” hükmü yer almıştır.
6831 sayılı Kanunun Geçici 8. maddesinde “Bu Kanunun 17 nci maddesi hükümlerine göre 8/11/2003 tarihinden önce verilen turizm ve diğer izinlerin kesin izin hakları devam eder, izinli saha içinde kalmak kaydıyla mevcut tesislere tadilat, kapasite, tür ve sınıf değişikliği izni verilebilir. Çevre ve Orman Bakanlığınca verilen tadilat, kapasite, tür ve sınıf değişikliği izinleri dâhil olmak üzere daha önce turizm amaçlı tesisler için verilen izinler ile diğer izinlerin irtifak hakkına dönüştürülmesinin izin sahibi tarafından talep edilmesi halinde, izin sahibi lehine bu Kanunun 115 inci maddesine göre irtifak hakkı tesis edilebilir.” düzenlemesi yer almaktadır.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Yukarıda yer alan 4706 sayılı Kanunun Geçici 23. maddesi kapsamında sözleşme süresinin uzatılabilmesi için diğer şartların (başvuru süresi, borcu bulunmaması, davadan feragat) yanında, başvuranın Kanunda yer verilen iki durumdan birinin kapsamında olması gerekmektedir:
1) Orman ve Su İşleri Bakanlığınca adına kesin izin verilen yatırımcı ve işletmeci olmak.
2) Orman ve Su İşleri Bakanlığınca adına kiralama yapılan yatırımcı ve işletmeci olmak.
Kanunda yer verilen ilk durumda, yani kesin izin sahibi olunması halinde, yeniden sözleşme düzenlenmek suretiyle sözleşmenin düzenlendiği tarihten itibaren sürenin kırkdokuz yıla kadar uzatılabileceği öngörülmüşken, ikinci durumda ise, kiralama yapılan yatırımcı ve işletmecilerin kira sözleşmelerinin yirmidokuz yıla kadar veya irtifak hakkına dönüştürülmek suretiyle kırkdokuz yıla uzatılabileceği düzenlenmiştir. Bu ikinci durumun uygulanabilmesi için konaklama amaçlı turizm yatırımının milli park ve tabiat parklarında yer alması gerekmektedir.
Başka bir ifadeyle, kira sözleşmesi sürelerinin uzatılabilmesi için söz konusu alanların milli park ve tabiat parklarında bulunması şart iken, kesin izin sahipleri için böyle bir şart bulunmamaktadır. Bu bakımdan, kanun koyucu tarafından, sözleşme sürelerinin uzatılması konusunda kesin izin verilen veya kiralama yapılan yatırımcı ve işletmeciler için ayrı düzenlemelerin yapıldığı ve ayrı şartların belirlendiği kanun metninden açıkça anlaşılmaktadır.
Uyuşmazlıkta, dava konusu tesisin milli park ve tabiat parkında kalmadığı açık olup, bu konuda taraflar arasında da bir çekişme bulunmamaktadır. Bu nedenle, davacının Kanundaki ikinci durumdan yararlanması mümkün olmadığından, dava konusu tesisin, Orman ve Su İşleri Bakanlığınca adına kesin izin verilen tesis niteliğinde bulunup bulunmadığının tespiti önem arz etmektedir.
4706 sayılı Kanunun Geçici 23. maddesine dayanılarak çıkartılan ve ilgili hükümlerine yukarıda yer verilen Yönetmelik uyarınca, kesin iznin ve kiralamanın birbirinden farklı kavramlar olduğu görülmektedir. Bu nedenle, 2886 sayılı Kanun uyarınca yapılan ihale sonucunda davacı ile idare arasında imzalanan kira sözleşmesinin aynı zamanda kesin izin olarak değerlendirilmesine olanak bulunmamaktadır.
Bununla birlikte, davacı tarafından sözleşme hükümlerine uygun olarak tadil, revizyon ve eklenti yapılmak suretiyle mevcut tesisin konaklatma amaçlı turistik tesise dönüştürüldüğü ve bu şekilde tesisin işletilmesi için Çevre ve Orman Bakanlığı Orman Bölge Müdürlüğü Manavgat Orman İşletme Müdürlüğü’nün … tarih ve … sayılı işlemiyle uygunluk alındığı görülmekte olup, söz konusu uygun görüşün kesin izin olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceğinin açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.
6831 sayılı Kanunun Geçici 8. maddesinde, Orman Kanununun 17. maddesi hükümlerine göre 8/11/2003 tarihinden önce verilen turizm ve diğer izinlerin kesin izin haklarının devam edeceği düzenlenmiştir. Bu tarihten sonrası için turizm tesislerine kesin izin verilebileceğine ilişkin herhangi bir düzenleme ise bulunmamaktadır.
Dava konusu tesisin davacıya kiralandığı tarihte yürürlükte olan Orman Sayılan Alanlarda Verilecek İzinler Hakkında Yönetmelik’in Geçici 2. maddesinde, 08/11/2003 tarihinden önce turizm tesisi olarak verilen ön izinlerin, kesin izne dönüştürülemeyeceği düzenlendikten sonra, daha önce turizm yatırımları için verilen izinlerden ağaçlandırma bedeli, arazi izin bedeli, orman köylüleri kalkındırma geliri, ağaçlandırma ve erozyon kontrolü geliri alınacağı hükmüne yer verilmiştir.
Yukarıda yer alan orman mevzuatına göre, 08/11/2003 tarihinden sonra turizm tesislerine kesin izin verilemeyeceği gibi, daha önce ön izin alan tesislerin izinlerinin dahi kesin izne dönüştürülemeyeceği; yine, kesin izin karşılığında ilgilisinden tahsil edilecek birtakım bedellerin olduğu ve taahhütname alındığı görülmektedir.
Buradan hareketle, davacının 25/07/2007 tarihli kira sözleşmesinin 08/11/2003 tarihinden sonra olması ve 2886 sayılı Kanun uyarınca yapılan kiralama ile kesin izin prosedürünün birbirinden ayrı olması nedeniyle, dava konusu tesis kesin izin kapsamında bulunmamaktadır. 08/11/2003 tarihinden sonrası için de kesin izin verilmesi hukuken mümkün olmamaktadır. Ayrıca, davacıdan kesin izin kapsamında özel olarak tahsil edilmesi gereken bedellerin istenildiği ve ödendiği yönünde dosyada herhangi bir bilgi ve belge de bulunmamaktadır.
Esasen, davacı tarafından kesin izin alındığının veya davalı idarece kesin izin verildiğinin belirtilmediği gibi, … tarih ve … sayılı işlemin de dava konusu tesiste yapılan tadil, revizyon ve eklentilerle tesisin konaklatma amaçlı turistik tesise dönüştürülmesinin sözleşmeye uygun olduğunun onayından ibaret olduğu anlaşılmaktadır.
Sonuç olarak, davacının başvurusunun 4706 sayılı Kanunun Geçici 23. maddesinde sınırlı olarak sayılan hallerden herhangi birinin kapsamına girmediği, davacıya kesin izin verilmediği gibi, kesin izin olarak kabul edilebilecek bir işlemin de tesis edilmediği anlaşıldığından, davacının kira sözleşmesinin süresinin uzatılması istemiyle yaptığı başvurunun reddine dair dava konusu işlemde hukuka aykırılık, aksi yöndeki temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet görülmemiştir.

KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. 2577 sayılı Kanun’un 49. maddesine uygun bulunan temyiz isteminin kabulüne,
2. … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesinin … gün ve E:…, K:…sayılı kararının BOZULMASINA,
3. Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesine gönderilmesine, 24/06/2022 tarihinde kesin olarak oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY :

(X)- Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmediğinden, temyiz isteminin reddi ile Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği görüşüyle aksi yöndeki çoğunluk kararına katılmıyorum.

KARŞI OY :

(XX)- Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; dava konusu saha ve tesisler Akaryakıt İstasyonu ve Sosyal Tesis olarak davacı şirkete 25.07.2007 tarihli sözleşme ile kiralanmış iken, devam eden süreçte davacının tesisleri konaklama amaçlı turizm tesislerine dönüştürme talebi Çevre ve Orman Bakanlığınca kabul edilmiş (19.09.2007) ve nihayetinde davacı tarafından gerçekleştirilen yatırımlar incelenip rapora bağlanarak, tesislerin … Hotel adı altında faaliyet sürmesine 19.02.2013 tarihinde izin verilmiştir. Bu izin üzerine davacı Kültür ve Turizm Bakanlığından Turizm İşletmesi Belgesi almıştır.
4706 sayılı Kanuna 28.11.2017 tarihli 7061 sayılı Kanunun 60.maddesi ile eklenen Geçici 23. maddenin somut olayla ilgili düzenlemesinde; ”… Orman ve Su işleri Bakanlığınca adına kesin izin verilen ………………… yatırımcı ve işletmecilerin …………… kesin izin süreleri………. bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde başvurulması halinde yeniden sözleşme düzenlenmek suretiyle sözleşmenin düzenlendiği tarihten itibaren 49 yıla uzatılabilir.” denilmektedir.
Anılan geçici maddeye dayanılarak çıkartılan Yönetmelikte ise ”kesin izin; kamu taşınmazı üzerinde turizm yatırımı gerçekleştirmek amacıyla Orman ve Su işleri Bakanlığınca yatırımcı ve işletmeciler adına verilen izin” olarak tanımlanmıştır.
Dava konusu taşınmazın akaryakıt istasyonu ve sosyal tesis olarak kiralanmasından sonra, Orman ve Su İşleri Bakanlığınca; önce turizm tesisine dönüştürme yönündeki davacı talebinin kabulünü, akabinde ise davacı tarafından yapılan yatırımların turizm yatırımı olarak kabulü ile bu kabule dayalı olarak ilgili diğer Bakanlıktan turizm işletme belgeleri alınmasına muvafakat edilmesi işlemlerini 4706 sayılı Kanunun Geçici 23. maddesi ve bu maddeye dayalı olarak çıkartılan Yönetmelikte tanımlanan “kesin izin” kavramı dışında nitelendirme imkanı bulunmamaktadır.
Bu durumda, gerek Geçici 23. maddenin turizm yatırımlarını destekleme amacıyla getirilmiş olduğu hususu, gerek maddenin yazılış biçimi gerekse hakkaniyet kuralı, turizm yatırımcısı olan davacının sözleşme süresinin de uzatılmasını gerektirdiğinden, temyize konu, Bölge İdare Mahkemesi kararının onanmasının uygun olacağı düşüncesiyle aksi yöndeki çoğunluk kararına katılmıyorum.