Danıştay 9. Daire Başkanlığı 2021/2057 E. , 2022/5550 K.
T.C.
D A N I Ş T A Y
DOKUZUNCU DAİRE
Esas No : 2021/2057
Karar No : 2022/5550
TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Belediye Başkanlığı
VEKİLİ : Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI) : … Kooperatifleri Birliği
VEKİLİ : Av. …
İSTEMİN KONUSU: … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı kooperatif adına, Trabzon ili, Ortahisar İlçesi, … Mahallesi, … ada, … ve … parsellerde yer alan taşınmazlara ilişkin olarak 2013 ilâ 2020 yılları için re’sen tarh edilen emlak vergilerinin kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanunu’nun 4. maddesinde, Tarım Satış Kooperatiflerinin kendi hizmet binalarının kiraya verilmemek şartıyla emlak vergisinden daimi muaf olacağı, aynı Kanunun 1610 sayılı Kanun ile değişik 22. maddesinde, muafiyet ve istisnaların bu kanunla düzenleneceği, 41. maddesinin 4. bendinde ise özel kanunların bina ve arazi vergilerine ilişkin muaflık ve istisna tanıyan hükümlerinin kaldırıldığı hükme bağlanmışsa da, 4572 sayılı Tarım Kredi ve Satış Kooperatifleri Birlikleri Hakkında Kanun’un, 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanunu’nda değişiklik yapan 1610 sayılı Kanundan daha sonra yürürlüğe girmiş özel bir kanun olması ve bu haliyle 4572 sayılı Kanunun Tarım Kredi ve Satış Kooperatiflerine ait taşınmazların emlak vergisi muafiyetine ilişkin düzenleme getiren en son Kanun olması dolayısıyla, 4572 sayılı Kanunda yer alan kooperatiflerin taşınmazlarına ilişkin muafiyet ve istisnaları düzenleyen hükümlerin öncelikli olarak uygulanması ve Tarım Kredi Kooperatiflerinin taşınmazları nedeniyle emlak vergisinden muaf olup olmadığı hususunun bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği, uyuşmazlıkta, sonraki ve özel düzenlemeyi içeren 4572 sayılı Tarım Kredi ve Satış Kooperatifleri Birlikleri Hakkında Kanun’un muafiyet ve istisnaları düzenleyen 6. maddesinin (d) bendi gereğince Tarım Satış Kooperatif Birliklerine ait taşınmaz malların her türlü vergi, resim ve harçtan müstesna olduğu dikkate alındığında, davacı birlik adına yapılan emlak vergisi tarhiyatında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle, davanın kabulüne, dava konusu vergilerin kaldırılmasına karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Davacının, Trabzon ili, Ortahisar İlçesi, … Mahallesi, … ada, … ve … parsellerde yer alan kendi hizmet binaları haricinde kalan diğer bağımsız bölümleri kiraya verdiğinin tespit edildiği, kira ilişkisinin dava dosyasına sunulan kira sözleşmesi ve kiracıların reklam tabelalarından açıkça anlaşıldığı, 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanunu’nun 4. maddesi uyarınca, Tarım Satış Kooperatiflerinin kendi hizmet binalarını kiraya vermemek şartıyla emlak vergisinden daimi muaf olacağı, kanun koyucunun, kooperatifleri emlak vergisinden muaf tutmasının temel amacının, kooperatiflerin ticaretlerinin ve ticari hizmetlerinin geliştirilmesi olduğu, söz konusu taşınmazların bu amaca özgülenmek yerine kiraya verilmesi ve kira geliri elde edilmesinin kanun koyucunun amacına ve dürüstlük kuralına uymadığı, tesis edilen işlemlerin hukuka uygun olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …’NIN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1.Davalının temyiz isteminin reddine,
2.Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle kabulüne ilişkin Vergi Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun reddi yolundaki … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA,
3.Temyiz isteminde bulunandan 492 sayılı Harçlar Kanunu’na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca hesaplanacak nispi harcın alınmasına,
4.2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 50. maddesi uyarınca, onama kararının taraflara tebliğini ve bir örneğinin de … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın … Vergi Mahkemesine gönderilmesine, 09/11/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.