YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/12248
KARAR NO : 2022/1704
KARAR TARİHİ : 03.03.2022

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜMLER :Hükmün açıklanması suretiyle sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 87/3, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası.
TEMYİZ EDENLER : O yer Cumhuriyet savcısı, sanık

TÜRK MİLLETİ ADINA
Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm, o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından süresinde temyiz edilmekle,
Dosya incelendi,
Gereği görüşülüp düşünüldü;
Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık …’ın mağdur …’ya yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin nicelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın suç kastı olmadığına, o yer Cumhuriyet savcısının TCK’nin 87/3. maddesi uyarınca yapılan artırımın fazla olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Oluşa, tarafların beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre; ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiği hususunda taraflar arasında farklı beyanlar bulunduğu, olayın başlangıcını gören tanık beyanı bulunmadığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas ve 2002/367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiğinin belirtilmesi karşısında, sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.