YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/3270
KARAR NO : 2021/2317
KARAR TARİHİ : 24.02.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanık ve müdafinin hazır bulunduğu 16.10.2019 tarihli duruşmada hükmün tefhimi sırasında “… sanığın, sanık müdafinin ve katılanın yüzüne karşı, yönünden hükmün açıklanmasından itibaren, yönünden gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde …” ibarelerine yer verilerek sanık ve müdafiinin temyiz süresinin başlangıcı konusunda yanıltıldığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin 30.10.2019 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 tarihli ve 2015/1167 Esas-2017/247 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesi hükmü gereğince ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK’nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,
2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünde; 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-c maddeleri uyarınca verilen “2 yıl 12 ay hapis” cezasının müştekinin yüzünde sabit iz oluşur nitelikte yaralanması nedeniyle 5 yıla çıkartılması sırasında uygulama maddesi olan TCK’nin 87/1-son maddesinin hükümde gösterilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.