YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/3530
KARAR NO : 2021/10786
KARAR TARİHİ : 17.06.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, kamu görevlisine hakaret
HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.01.2007 tarih, 2007/3-9 Esas ve 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK’nin 232/6 ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’un 310. maddesine göre kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şekli kuşkuya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerektiği halde; karar tarihinde cezaevinde bulunan sanığa tefhim edilen hükümde temyiz dilekçesini ceza idaresine başvuru aracılığıyla da gönderebileceği belirtilmediğinden; ayrıca 5271 sayılı CMK’nın 35/3. maddesine göre gerekçeli kararın kendisine okunup anlatılması gerektiği halde kararın tebliğine ilişkin işlemlerin 5271 sayılı CMK’nın 35/3. maddesine uygun olmadığı, bu itibarla temyiz isteminin süresinde olduğu ve temyiz isteminin reddine dair … 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/09/2016 tarihli ek kararı ile … Ağır Ceza Mahkemesinin 27/09/2016 tarihli 2016/754 D. iş sayılı kararının yok hükmünde olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;
1) Sanık hakkında müşteki …’a kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
Kasti suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık hakkında müştekilere karşı kamu görevlisine hakaret suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
a)16/08/2011 tarihli tutanak içeriği, müşteki anlatımları ve tanık beyanları ile sair dosya içeriğine göre; 14.30 ve 14.45 sıralarında meydana gelen hakaret eylemlerinin, sanığın kendisine sigara temin edilmemesi üzerine sinirlendiği ve ilk olayda sanığın müşteki Hamit’e hakaret ettiği, başmemurun gelmesini söylediği, müşteki Hamit’in durumu başmemurlara ilettiği, infaz koruma başmemuru olan diğer müştekilerin de koğuşa geldiğinde sanığın müşteki …’a yumruk attığı, diğer müştekilere hakaret ettiğinin anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2013/13-293 Esas, 2013/297 Karar sayılı ve 11/06/2013 tarihli kararında da kabul edildiği üzere hakaret suçunun farklı mağdurlara karşı tek fiille gerçekleştirildiğinden söz edilebilmesi için hakaretin mutlaka ortak söz veya davranışlarla gerçekleştirilmiş olmasının şart olmadığı, her bir mağdura veya mağdurlardan bazılarına özel olarak hitap edilerek hakaret içeren sözler söylenmiş veya davranışlarda bulunmuş olsa bile objektif bir gözlemcinin bakış açısıyla bakıldığında failin hareketlerinin tek bir iradi karara dayalı olduğu, aralarında yer ve zaman bakımından bağlantı bulunduğu, bu nedenle bir bütünlük oluşturduğu sonucuna ulaşılması durumunda, fiilin hukuken tek olduğu, aralarında illiyet bağı olan ve kısa zaman dilimi içinde gerçekleşen birbirinin devamı niteliğindeki olaylar sırasında sanığın sarf ettiği hakaret sözlerinin tek bir hakaret suçunu teşkil ettiği ve bu itibarla sanık hakkında hakaret suçunun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi nedeniyle, zincirleme suç hükümleri gereği hakaret suçundan bir kez ceza verilip, bu cezanın Türk Ceza Kanunu’nun 43/2. maddesi ile artırılması gerekirken, yazılı şekilde iki ayrı hakaret suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,
b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.