YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/4281
KARAR NO : 2021/9920
KARAR TARİHİ : 07.06.2021

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜMLER : 1) Sanığın kasten yaralama suçundan beraatine dair; Kocaeli 7. Asliye Ceza Mahkemesi 15/02/2018 gün ve 2017/307 Esas, 2018/88 Karar sayılı kararı
2) İstinaf başvurusunun kabul edilerek yeniden hüküm kurulması suretiyle sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetine dair; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 15/01/2020 gün ve 2018/1330 Esas, 2020/61 Karar sayılı kararı
TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan vekili

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 15.01.2020 gün ve 2018/1330 Esas, 2020/61 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılan vekili tarafından 5271 sayılı CMK’nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.
Dosya incelendi.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 53. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında, ilk derece mahkemesince sanığın beraatine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesi tarafından ise sanığın TCK’nin 86/1, 86/3-e, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarih, 2018/11-38 Esas ve 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca ilk derece mahkemesince verilen “beraat” kararı istinaf mercii tarafından “mahkumiyet” kararı verilerek hüküm türü değiştirildiğinden, kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
İddia, savunma, katılan beyanı, tüm dosya kapsamı ve mahkemenin kabulüne göre; sanık ile katılanın karşılıklı tartışmalarında sanığında basit nitelikte yaralandığı olayda uygulanan haksız tahrik indirim oranında isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bu hususa ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
Sanık hakkında hükmedilen sonuç cezanın adli para cezası olduğu, TCK’nin 53/1. maddesinin ancak hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanabileceği gözetilmeden, sanık hakkında TCK’nin 53/1. maddesi uygulanarak yazılı şekilde hüküm kurulması,
Bozmayı gerektirdiğinden, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 15.01.2020 gün ve 2018/1330 Esas, 2020/61 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün 5271 sayılı CMK’nin 302/2. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı CMK’nin 303. maddesi gereğince, hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafın hükümden çıkarılması suretiyle, TEMYİZ İSTEMLERİNİN DÜZELTEREK ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,
Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun’un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 304/1. maddesi gereğince “Kocaeli 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.