YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/4876
KARAR NO : 2021/4470
KARAR TARİHİ : 18.03.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, silahla tehdit
HÜKÜMLER: Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanıklar hakkında katılan …’i kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
5237 sayılı TCK’nin 86/1 maddesi uyarınca tayin edilen “1 yıl 6 ay” hapis cezasının, TCK’nin 86/3-e maddesi uyarınca (1/2) oranında artırılması sırasında ”1 yıl 15 ay” hapis cezası yerine hesap hatası yapılarak “2 yıl 3 ay” hapis cezası olarak belirlenmesi, devamında TCK’nin 87/1-c maddesi gereği 1 kat arttırımı sırasında ”2 yıl 30 ay” hapis cezası yerine ”4 yıl 6 ay” hapis cezası olarak belirlenmesi, TCK’nin 87/1-son maddesi uyarınca cezanın 5 yıla çıkartılması nedeniyle sonuç ceza değişmediğinden sanıklar hakkında bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
Yargıtay 3. Ceza Dairesinin bozma ilamı öncesi kasten yaralama suçlarında verilen hükümde, sanıkların neticeten “1 yıl 13 ay hapis cezası” ile mahkumiyetine karar verildiği, anılan hükmün yalnızca sanıklar tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi gereğince sanıkların kazanılmış hakları saklı tutularak hükmün bozulduğu gözardı edilerek, bozma ilamı sonrası yapılan yargılamada sanıkların neticeten “4 yıl 2 ay hapis cezasına” hükmedilmesi suretiyle kazanılmış hakkın ihlali neticesinde fazla ceza tayini,
Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün dört numaralı fıkrasına gelmek üzere “Ancak ilk hüküm yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş olup, aleyhe temyiz bulunmadığından ve bu durum sanıklar lehine 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi gereği kazanılmış hak oluşturduğundan, sanıkların sonuç olarak “1 yıl 13 ay hapis cezası” ile cezalandırılmasına” şeklinde fıkranın eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
2)Sanıklar hakkında katılanlara karşı silahla tehdit suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanıklara ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK’nin 43. maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanıkların savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,18.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.