YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/5134
KARAR NO : 2021/5630
KARAR TARİHİ : 31.03.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret, tehdit
HÜKÜMLER : Beraatlere, mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Katılan sanık … hakkında katılan …’ı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık sıfatıyla yapmış olduğu temyiz talebi ile, sanık … hakkında katılan …’i kasten yaralama suçundan verilen beraat hükmü ve sanık … hakkında katılan …’i kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik katılan sıfatıyla yapmış olduğu temyiz talebinin incelenmesinde;
Uyap’tan yapılan incelemede sanık …’in mahkemenin hüküm tarihi olan 16.10.2015 tarihinde cezaevinde bulunmadığı, gerekçeli kararın bilinen en son adresi olan 02.06.2014 tarihli duruşmada bildirdiği “… Mahallesi, … Sokak No: 16 Yenişehir/…” adresinden ayrıldığı şerhi verilerek iade edilmesi nedeniyle tebliğ edilemediği, bunun üzerine gerekçeli kararın katılan sanığın mernis adresinde 7201 sayılı Kanun’un 21/2. maddesine göre 30.11.2015 tarihinde tebliğ edildiği, ancak katılan sanığın gerekçeli kararın cezaevi aracılığı ile kendisine 08.01.2016 tarihinde yeniden tebliğ edilmesi üzerine hükmü 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 11.01.2016 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, katılan sanık …’in kanuni süresinden sonra vaki temyiz talebinin, CMUK’un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı REDDİNE,
2) Katılan sanık … hakkında katılan …’a yönelik hakaret ve tehdit suçlarından verilen beraat hükümlerine ilişkin katılan …’nın temyiz talebinin incelenmesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan …’nın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,
3) Sanık … hakkında katılan …’i kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
a) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 tarih ve 2015/1167 Esas – 2017/247 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK’nin TCK’nin 86/1 ve 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) sayılı kararları ile, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve yine 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,
b) İlk haksız hareketin kimden geldiğinin tespit edilememesi nedeni ile sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi uyarınca tahrik hükümleri uygulanırken, TCK’nin 3. maddesinde belirtilen “cezada orantılılık ilkesi” de nazara alınarak asgari oran olan (1/4) oranında indirim yapılması gerekirken, (1/2) oranında indirim yapılması suretiyle sanığa eksik ceza tayini,
c) Anayasa Mahkemesi’nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık …’nın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 31.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.