YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/10042
KARAR NO : 2023/1701
KARAR TARİHİ : 06.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. … 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.11.2015 tarihli ve 2015/690 Esas, 2015/1231Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdur …’a yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimini göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. … 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.11.2015 tarihli ve 2015/690 Esas, 2015/1231Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin (Birleşen) 02.07.2019 tarihli ve 2019/7098 Esas, 2019/14263 Karar sayılı kararı ile; mağdurda sabit iz olup olmadığı hakkında rapor alınıp sonuca göre sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesi gerektiği, ilk haksız hareketin tespit edilememesi nedeniyle haksız tahrik indiriminin (1/4) oranında olması gerektiği, 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin yeniden değerlendirilmesi gerektiği ve 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. … 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2021 tarihli ve 2019/500 Esas, 2021/622 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdur …’a yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi ve son cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası, 53 üncü maddesi ve 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimini göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın ve sanık müdafiinin temyiz istemi; meşru savunmanın varlığına, mağdurun yüzünde sabit iz olmadığı halde hatalı değerlendirme yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Olay tarihinde sanığın mağdura silahtan sayılan muşta ile vurmak suretiyle yüzde sabit iz kalacak şekilde basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek biçimde kasten yaralama suçunu işlediği kanaatine varıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı ikrar etmiştir. Mağdur ve tanıkların olay oluşuna uygun beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

3. … Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 05.03.2022 tarihli raporu dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE
1. … 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2021 tarihli ve 2019/500 Esas, 2021/622 Karar sayılı kararında, bozma ilamının gereklerinin yerine getirilmesi nedenleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği kanıtlanan eylemde meşru savunma koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle … 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2021 tarihli ve 2019/500 Esas, 2021/622 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.04.2023 tarihinde karar verildi.