YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/12723
KARAR NO : 2023/999
KARAR TARİHİ : 13.03.2023
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Gaziantep 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2015 tarihli ve 2013/460 Esas, 2015/269 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci
maddesinin birinci fıkrasını (d) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinin son cümlesi, 21 … maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,
2. Gaziantep 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2015 tarihli ve 2013/460 Esas, 2015/269 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 31.03.2021 tarihli ve 2021/2222 Esas, 2021/5628 Karar sayılı kararı ile özetle “suç tarihinin 25.07.2013 olarak gösterilmemesi, mağdurun yaralanmasına ilişkin adli raporun yetersiz ve hüküm kurmaya elverişsiz olması nedeni yeniden rapor alınması, adli raporuna göre 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hüküm kurulması gerektiğine, ek savunma alınmadan 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasını (d) bendi uyarınca hüküm kurulması, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması” nedeniyle bozulmasına,
3. Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.03.2022 tarihli ve 2021/502 Esas, 2022/215 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 21 … maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6.360 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,
Karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği;
1. Suç vasfının taksirle yaralama olduğuna,
2. 5237 sayılı Kanun’un 22 nci maddesinin altıncı fıkrası hükümlerinin uygulanması gerektiğine,
3. Vesaireye,
İlişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Suç tarihinde sanık, kardeşi …, yeğeni mağdur … ile bozma öncesi taraflar arasındaki tartışma yaşandığı, sanığın elinde silah bulunduğu ve temyiz dışı mağdur Sevim’in saçından tuttuğu sırada tanık Zilan’ın sanığı ittirdiği, bu sırada sanığın tabanca ile ateş ettiği ve tabancadan çıkan merminin mağdur …’u yaraladığı anlaşılmıştır.
2. Adlî Tıp Kurumu Gaziantep Grup Başkanlığının, 23.12.2021 tarihli adlî raporuna göre, mağdurdaki yaralanmanın yaşamsal tehlikeye neden olmadığı, basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek nitelikli olduğu, kırığın vücutta hayat fonksiyonlarına etkisinin 5 (ağır) nitelikte olduğu tespit edilmiştir.
3. Bozma öncesi mağdur beyanları, tanık beyanları, olay yeri inceleme raporu, uzmanlık raporu dosyada mevcuttur.
IV. GEREKÇE
A. Suç Vasfının Taksirle Yaralama Olduğuna ve 5237 sayılı Kanun’un 22 nci Maddesinin Altıncı Fıkrası Hükümlerinin Uygulanması Gerektiğine Yönelen Temyiz Nedenleri
Olay ve olgular başlığının birinci paragrafındaki anlatımdan anlaşılacağı üzere, sanığın tartışmaya tabanca ile dahil olduğu, temyiz dışı mağdur Sevim’i yaralayacağı sırada tanığın müdahalesiyle birlikte ateş ettiği, merminin tartışmada kendi tarafında bulunan yeğeni mağdura isabet etmesinin anlaşılması karşısında, sanığın tabancadan çıkan merminin tartışma sırasında birine isabet edeceğini öngörmesine rağmen eylemini gerçekleştirdiği, bu nedenle suç vasfının olası kast ile yaralama suçunu oluşturacağı, ayrıca 5237 sayılı Kanun’un 22 nci maddesinin altıncı fıkrası hükümlerinin suçun taksir ile işlenmesi durumunda uygulanabilir olduğu anlaşıldığından Mahkemece yapılan uygulamada hukuka aykırılık bulunmamıştır.
B. Vesaire Yönünden Temyiz Nedenleri
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.
C. Düzeltme Nedeni Yönünden
Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.03.2022 tarihli ve 2021/502 Esas, 2022/215 Karar sayılı kararında, sanık hakkında sonuç ceza adli para cezası uygulanmasına rağmen 5237 sayılı Kanun’un 53 ncü maddesi hükümlerinin uygulanmasında hukuka aykırılık bulunmuştur.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde (C) numaralı bentte açıklanan nedenle Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.03.2022 tarihli ve 2021/502 Esas, 2022/215 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 … maddesi gereği BOZULMASINA,
bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan hak yoksunluklarına ilişkin paragrafın hükümden çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
13.03.2023 tarihinde karar verildi.