YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/13826
KARAR NO : 2023/2304
KARAR TARİHİ : 26.04.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : İstinaf talebinin reddi
İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.07.2022 tarihli ve 2020/488 Esas, 2021/542 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.06.2021 tarihli ve 2020/488 Esas, 2021/542 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca neticeten 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.07.2022 tarihli ve 2020/488 Esas, 2021/542 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “istinaf talebinin reddine” karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; savunma hakkının kısıtlandığına, hasta olduğuna, eski hale getirme talebinde bulunduğuna, ek kararın kaldırılmasını talep ettiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
Sanığın yüzüne karşı 18.06.2021 tarihinde tefhim edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 19.07.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, eski hale getirme talebi yerinde görülmediğinden reddi ile, sanığın temyiz isteği süreden sonra olduğundan 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesi uyarınca temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine dair karar verilmesi gerekirken, uygulanma olanağı bulunmadığı halde 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesi uyarınca istinaf talebinin reddine dair karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.07.2022 tarihli ve 2020/488 Esas, 2021/542 Karar sayılı ek kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden ek kararın, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği ek kararda (1) numaralı bentte yer alan “…istinaf talebinin CMK 296. maddesi gereğince…” şeklindeki ibarenin çıkartılması, yerine “…temyiz isteğinin 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesi uyarınca temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı…” şeklindeki ibarenin eklenmesi suretiyle ek kararın, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
26.04.2023 tarihinde karar verildi.