YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/14684
KARAR NO : 2023/2765
KARAR TARİHİ : 08.05.2023
MAHKEMESİ : İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2022 tarihli ve 2022/148 Esas, 2022/300 Karar sayılı kararının hükümlü müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 2015/354 Esas, 2015/452 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e), 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 2015/354 Esas, 2015/452 Karar sayılı kararının hükümlü müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 09.09.2019 tarihli ve 2019/8335 Esas, 2019/15414 Karar sayılı ilâmıyla özetle; sanığın savunmasında, aralarında önceye dayalı husumet bulunan mağdurun facebook isimli sosyal paylaşım sitesinden kendisine yönelik hakaret içeren paylaşımlarda bulunduğunu ve daha önceden kendisini silahla vurduğunu bu olaylar
üzerine mağduru yaraladığını beyan etmesi karşısında sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması, nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2019 tarihli ve 2019/461 Esas, 2019/752 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e), 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2019 tarihli ve 2019/461 Esas, 2019/752 Karar Karar sayılı kararının temyizden vazgeçilmesi nedeniyle kesinleşmesi üzerine Adalet Bakanlığının talebi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kanun yararına bozma istemi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 01.11.2021 tarihli ve 2021/11579 Esas, 2021/13770 Karar sayılı ilâmıyla;
“Sanık hakkında TCK’nin 86/1, 86/3-e maddesine göre belirlenen 1 yıl 15 ay hapis cezasından TCK’nin 29. maddesine göre (3/4) oranında indirim yapılırken 6 ay 22 gün hapis cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 5 ay 7 gün hapis cezasına, TCK’nin 62. maddesine göre (1/6) oranında indirim yapılırken 5 ay 18 gün hapis cezası yerine 4 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza belirlenmesinde isabet görülmemiştir.”
Nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere kanun yararına bozulmasına karar verilmiştir.
İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2022 tarihli ve 2022/148 Esas, 2022/300 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e), 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, kazanılmış hakkı nedeniyle neticeten 4 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verildiği tespit edilmiştir.
Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 01.11.2021 tarihli ilâmında İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2019 tarihli hükmünün hükümlü hakkında aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere kanun yararına bozulduğu ve yeniden yargılamayı gerektirmediği hâlde, 27.12.2019 tarihli hükmünde belirlenen şekilde cezanın infaz edilmesi gerektiği dikkate alınmadan Mahkemenin dosyanın yeniden ele alarak verdiği 29.06.2022 tarihli ve 2022/148 Esas, 2022/300 Karar sayılı kararının yok hükmünde olması nedeniyle hukukî değerden yoksun bulunduğu belirlenmekle verilen kararın hüküm niteliğinde olmaması nedeniyle temyiz incelemesine tabi olmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz istemi hakkında KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, dava dosyasının Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,
Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
08.05.2023 tarihinde karar verildi.