YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/14743
KARAR NO : 2023/1995
KARAR TARİHİ : 13.04.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2011/537 Esas, 2016/143 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 2 ay 1 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2011/537 Esas, 2016/143 Karar kararının katılan ve sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 30.06.2021 tarihli ve 2021/8804 Esas, 2021/11493 Karar sayılı kararı ile; mağdurun yaralanmasının sabit iz niteliğinde olmasına rağmen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve son bentlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesini yeniden değerlendirilmesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2022 tarihli ve 2021/410 Esas, 2022/123 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz istemi; eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye, sanığın yaralama kastının olmadığına, sübuta, adlî tıp raporuna ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Suç tarihinde katılanlar … ve …’in yaya olarak Beşiktaş Meydanındaki trafik ışıklarında karşıdan karşıya geçtikleri bir sırada şüphelinin sevk ve idaresindeki aracı ile birden hareket ederek önlerinden geçtiği, her iki katılanın geriye çekildiği, sanığın aracı ile 20 metre gidip sağ tarafta durduktan sonra katılan …’un sanığın yanına gittiği ve niye bu kadar süratli araç sürüyorsun demesi üzerine, sanığın …’un suratına kafa attığı ve …’un yere düştüğü, yerde vurmaya devam ederken …’in gelip sanığı ayırmaya çalıştığı, sanığın …’a yönelik kasten yaralama suçunu işlediği, alınan doktor raporunda …’un basit tıbbî müdahale ile iyileşemiyecek şekilde vücutta kırık oluşup bu kırığın hayat fonksiyonlarını ORTA (2) derecede etkileyecek nitelikte olduğu ve yüzde sabit iz niteliğinde olduğunun belirtildiği, böylelikle sanığın üzerine atılı yaralama suçunu işlediği, anlaşılmıştır.
2. Sanık suçunu kabul etmemiş, katılan ve tanıkların olay oluşuna uygun beyanları, tutanaklar ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında bulunmaktadır.
3. Katılan …’un yaralanmasına ilişkin İstanbul 2. Adlî Tıp İhtisas Kurulunun 24 Ağustos 2014 tarihli raporu dava dosyasında bulunmaktadır.
IV. GEREKÇE
1. Tebliğname Yönünden
Sanık müdafiinin yüzüne karşı tefhim edilen 17.03.2022 tarihli hükmün, sanık müdafii tarafından 17.03.2022 tarihli süre tutum dilekçesi verilerek süresinde temyiz edildiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinin süresinden sonra verildiği nedeni ile temyiz isteminin reddinin gerektiğine yönelen Tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.
2. İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2022 tarihli ve 2021/410 Esas, 2022/123 Karar kararında, bozma ilâmının gereklerinin yerine getirilmesi nedenleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.
3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, sanığın katılan ile kavga edip katılana kafa atmak ve vurmak suretiyle yaraladığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan adlî tıp raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğu, kanıtlanan eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2022 tarihli ve 2021/410 Esas, 2022/123 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
13.04.2023 tarihinde karar verildi.