Yargıtay Kararı 1. Ceza Dairesi 2022/9475 E. 2023/668 K. 27.02.2023 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/9475
KARAR NO : 2023/668
KARAR TARİHİ : 27.02.2023

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Silahla tehdit, 6136 sayılı Kanun’a aykırılık
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.05.2011 tarihli ve 2010/290 Esas, 2011/243 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanık hakkında silahlı tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl hapis Esas No : 2022/9475

cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan 6136 sayılı Kanun’un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddenin birinci fıkrası ve 53 üncü maddenin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis ve 375 TL adli para cezasına, hak yoksunluklarına karar verildiği,

2. Sanıklar müdafilerinin temyizi ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 03.10.2012 tarihli ve 2012/3230 Esas, 2012/7142 Karar sayılı ilamı ile;

Hükümlerin kararda çelişki bulunduğu, lehe hükümlerin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden reddolunduğu gerekçeleriyle bozulduğu,

3. Bozma sonrası Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.12.2012 tarihli ve 2012/416 Esas, 2012/552 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanık hakkında silahlı tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddenin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 5271 sayılı Kanun’un 231/5 maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

b. Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan 6136 sayılı Kanun’un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddenin birinci fıkrası ve 53 üncü maddenin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis ve 375 TL adli para cezası ile hak yoksunluklarına, 5271 sayılı Kanun’un 231/5 maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

4. Sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle Çankırı 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.09.2019 tarihli ve 2017/48 Esas, 2019/385 Karar sayılı kararı ile;

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddenin ikinci fıkrası, 62 nci maddenin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci madde uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, mükerrirlere özgü infaz rejimine karar verildiği, bu kararın 21.11.2019 tarihinde kesinleştiği,

5. Denetim süresi içinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle hükmün ihbar üzerine açıklandığı, hükmün açıklanmasına dair Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.12.2019 tarihli ve 2019/412 Esas, 2019/677 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanık hakkında silahlı tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddenin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan 6136 sayılı Kanun’un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddenin birinci fıkrası ve 53 üncü maddenin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis Esas No : 2022/9475

ve 375 TL adli para cezası ile hak yoksunluklarına karar verildiği,
Anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz sebebi, hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. GEREKÇE
Sanığa yüklenen suçların gerektirdiği cezaların türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen (12) yıllık olağanüstü zamanaşımı süresine tabi olduğu, 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasının son cümlesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasından sonra denetim süresi içerisinde dava zamanaşımının durduğu gözetilerek, suç tarihi olan 30.12.2005 ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 28.01.2013 tarihi arasındaki süre ile denetim süresi içinde işlenen suçun suç tarihi olan 24.02.2016 tarihi ile açıklanan hükümlerin temyiz inceleme tarihi olan 27.02.2023 arasındaki arasındaki sürenin 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasının son cümlesi gereği birleştirilmesi durumunda, yargılamaya konu suç tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında arasında 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen (12) yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.12.2019 tarihli ve 2019/412 Esas, 2019/677 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2023 tarihinde karar verildi.