YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/2355
KARAR NO : 2023/4846
KARAR TARİHİ : 10.07.2023
B O Z M A Ü Z E R İ N E
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, tehdit
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. İstanbul 76. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2014/1520 Esas, 2016/175 Karar sayılı kararı ile;
1. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,
2. Sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,
Karar verilmiştir.
B. İstanbul 76. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2014/1520 Esas, 2016/175 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 23.03.2021 tarihli ve 2021/4501 Esas, 2021/4862 Karar sayılı kararı ile sanığın üzerine atılı tehdit suçunu işlediğine dair mağdurun soyut iddiası dışında dosya kapsamında mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi, kasten yaralama suçu yönünden ise dosyanın basit yargılama usulü yönününden yeniden değerlendirilmesi gerektiği gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.
C. İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.11.2022 tarihli ve 2021/306 Esas, 2022/495 Karar sayılı kararı ile;
1. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,
2. Sanık hakkında tehdit suçundan beraatine,
Karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1. Katılan vekilinin temyiz isteği; suç vasfının öldürmeye teşebbüs olduğundan bahisle hatalı olarak belirlendiğine tehdit suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.
2. Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın atılı kasten yaralama suçunu işlemediğinden bahisle beraat kararı verilmesi ve lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Olay tarihinde katılanın internette paylaştığı yazıya sinirlenen sanığın katılanı eli ile darp ederek yaraladığı anlaşılmıştır.
2. Sanık savunmaları, katılan ve tanık beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.
3. Katılan hakkında tanzim olunan adlî muayene raporunda yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokmadığı, basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek nitelikte hafif olduğu bildirilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, sanığın tevil yollu ikrarı ve katılan hakkında tanzim olunan adlî muayene raporu karşısında sanığın eşe karşı kasten yaralama eylemini gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, kasten yaralama suçuna yönelik eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, katılandan sanığa yönelen haksız bir fiil bulunmadığı, takdiri indirim, hükmün açıklanmasının geri bırakılması, erteleme ve seçenek yaptırımlara çevirmeye ilişkin hükümlerinin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında olduğu ve Mahkemece yeterli ve yasal gerekçe ile uygulanmamasına karar verildiği, sanığın katılanı tehdit etmediğini beyan ettiği, katılanın soyut iddiası dışında dosya kapsamında sanığın tehdit suçundan mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından beraatine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, katılan vekili ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
2. Sanık hakkında tehdit suçundan beraatine karar verilirken uygulanan kanun maddesinin hükümde gösterilmemesi hukuka aykırı bulunmuşsa da bu aykırılığın Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.
V. KARAR
A. Sanık Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.11.2022 tarihli ve 2021/306 Esas, 2022/495 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
B. Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Gerekçe bölümünde (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.11.2022 tarihli ve 2021/306 Esas, 2022/495 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 … maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının 2 numaralı paragrafında tehdit suçundan kurulan hükme; “5271 sayılı CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
10.07.2023 tarihinde karar verildi.