YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/2923
KARAR NO : 2023/4900
KARAR TARİHİ : 10.07.2023
B O Z M A Ü Z E R İ N E
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Gaziantep 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.05.2016 tarihli ve 2015/632 Esas, 2016/353 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 86 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları ve 58 … maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.
2. Gaziantep 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.05.2016 tarihli ve 2015/632 Esas, 2016/353 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 12.02.2021 tarihli ve 2020/16413 Esas, 2021/930 Karar sayılı kararı ile sanığın yokluğunda hüküm verilmesi, tekerrür hükümlerinin uygulanmaması gerektiği ve basit yargılama usulünün uygulanması hususunun değerlendirilmesi gerektiği gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. Gaziantep 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.10.2022 tarihli ve 2022/1004 Esas, 2022/700 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 86 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz sebepleri; suçun işlenmediğine, ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Olay günü mağdur …’ın yürürken daha önceden tanımadığı sanık … ile yan bakma mevzusu yüzünden tartıştıkları, sanığın ele geçmeyen bıçakla mağdur …’ı basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde kasten yaraladığı anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın savunmasının aksine alınan sinyal bilgilerinde sanığın olay tarihi ve saatinde suç mahallinde bulunduğu anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesi sonucunda hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.10.2022 tarihli ve 2022/1004 Esas, 2022/700 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğu ile ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
10.07.2023 tarihinde karar verildi.
(Karşı Oy) (Karşı Oy)
KARŞI OY
Sanık … hakkında mağdur …’e karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkûmiyet kararının Dairemizin çoğunluğunca onanmasına ilişkin görüşe dosyada eksik inceleme bulunduğu kanaati ile katılmıyoruz.
Mağdur … tarafından 07.02.2015 tarihinde polise yapılan ihbar üzerine kendisini 01.02.2015 tarihinde bıçakladığını söylediği sanık yakalanmış ve hakkında kamu davası açılarak mahkûmiyetine karar verilmiştir.
Mağdur aşamalarda değişmeyen beyanında sanığı olay öncesi tanımadığını bakışma nedeniyle sanığın kendisini bıçakladığını, hastaneye giderek rapor aldığını ve emniyete giderek ifade verdiğini söylemiştir. Mağdur aşamalarda eski beyanını tekrar ile şikayetinden vazgeçmiştir.
Sanık ise mağduru tanımadığını, olayı kendisinin gerçekleştirmediğini, kuaförde bulunduğu sırada polis tarafından yakalandığını, mağdurun kendisini başkasına benzetmiş olabileceğini olay gün ve saatlerinde arkadaşları ile birlikte düğünde olduğunu savunmuştur.
Dosya kapsamında mağdurun sanığı teşhis ettiğine dair herhangi bir tutanak yoktur, davanın tarafları duruşmaya getirtilerek duruşmada yüzleştirilmemişlerdir. Olay yeri tespit tutanağına göre olay yerini gösteren herhangi bir kamera kaydı bulunamamış, olay yerinde suç veya suç unsuruna rastlanmamıştır.
Yargı mercileri tarafından yapılan işlemler usûl ve yasalara uygun yapılmalıdır. Sanığın işlediği kabul olunan suçun sübutuna dair tek delil yaralanan mağdurun beyanıdır, ancak usûlüne uygun şekilde mağdurun sanığı teşhisi dosyada yaptırılmamıştır, sanık savunmasında ve temyiz dilekçelerinde ısrarla mağduru tanımadığını, mağdurun kendisini başkası ile karıştırdığını savunmaktadır. Bu haliyle verilen karar sanığın değişmeyen ısrarlı savunmaları karşısında şüphe altındadır. Teşhis işleminin yasal çerçevede mahkemece yaptırılmadan eksik inceleme ile verilen mahkûmiyet kararına muhalifiz.