YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/3812
KARAR NO : 2023/4054
KARAR TARİHİ : 08.06.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, o yer Cumhuriyet savcısının 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu üst Cumhuriyet savcısının temyizi isteğinin süresinden sonra olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Digor Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.05.2015 tarihli ve 2015/13 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin

ikinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3000 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

2. Digor Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.05.2015 tarihli ve 2015/13 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 04.12.2019 tarihli ve 2019/14963 Esas, 2019/22237 Karar sayılı kararı ile özetle yetersiz gerekçe ile karar verildiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Digor Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2021 tarihli ve 2020/1 Esas, 2021/50 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE
Sanığa yüklenen suçun gerektirdiği cezanın yasada belirtilen türü ve üst sınırına göre; dava, 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendinde öngörülen 8 yıllık asli zamanaşımı süresine tabi bulunmakla, ilk mahkumiyet hükmünün verildiği 21.05.2015 tarihinden sonra 18.02.2021 tarihinde verilen düşme kararının zamanaşımını durduran bir neden olmadığı da gözetildiğinde inceleme tarihi itibarıyla asli zamanaşımı süresinin geçtiği anlaşılmıştır.

V. KARAR
A. Üst Cumhuriyet savcısının temyizi yönünden
Üst Cumhuriyet savcısının 18.02.2021 tarihinde verilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir aylık kanunî süre geçtikten sonra 28.04.2021 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 … maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, üst Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. O yer Cumhuriyet savcısının temyizi bakımından yapılan incelemede;
Gerekçede zamanaşımı yönünden açıklanan nedenle Digor Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2021 tarihli ve 2020/1 Esas, 2021/50 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 … maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
08.06.2023 tarihinde karar verildi.