YARGITAY KARARI
DAİRE : 1. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/13673
KARAR NO : 2014/17779
KARAR TARİHİ : 18.11.2014

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen 8.4.2014 gün ve 285-61 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-
14.07.2004 tarihli ve 5219 sayılı Yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000,00.-TL olarak belirlenmiş, 5236 sayılı Yasanın 19. maddesi uyarınca 01.01.2014 tarihinden itibaren 1.890,00 .-TL’ye çıkarılmıştır.
Anılan yasanın derdest davalar bakımından ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.02.2005 tarih ve 2005/13-32 Esas 2005/85 Karar sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir.
Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde, kısaca kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.
Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen veya kabul edilen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir.
Dosya içeriğine göre; davacı tarafça fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak suretiyle 10.000,00.-TL ecrimisil isteğinde bulunulmuş, ıslah dilekçesiyle 11.100TL ecrimisil istenilmiş olup yargılama aşamasında alınan bilirkişi raporunda da davacının payına düşen son beş yıllık ecrimisilin 11.053.-TL olduğu anlaşıldığına göre;davacı tarafından temyiz edilen miktar (47.-TL) karar tarihi itibariyle 1.890,00.-TL’yi geçmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 5219 sayılı Yasa ile değiştirilen 427. maddesinin 2. fıkrası gereğince davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır.
Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Bu nedenle temyiz edilen, miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
Yukarıda açıklanan nedenle 6100 Sayılı HMK.’nin 3. maddesi gereğince HUMK’nun 427/2, 432/4 maddeleri uyarınca davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.