YARGITAY KARARI
DAİRE : 10. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/19734
KARAR NO : 2023/3773
KARAR TARİHİ : 02.05.2023

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/213 E., 2015/834 K.
SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
HÜKÜM : Beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 10.04.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 5560 sayılı Kanunla değişik 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. İstanbul 59. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.12.2015 tarihli ve 2014/213 Esas, 2015/834 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, 01.03.2013 tarihli tutanaktan, sanığın İstanbul 11. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/117 Değişik iş sayılı kararına istinaden arandığının anlaşılmasına rağmen ve sanığın uyuşturucu madde kullandığını kabul ettiği halde mahkûmiyet kararı yerine uyuşturucu maddenin usulsüz bir şekilde ele geçirildiği düşüncesiyle beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın olay günü durumundan şüphelenilmesi üzerine kolluk görevlileri tarafından yapılan üst aramasında uyuşturucu madde ele geçirildiği, Yargıtay 20. Ceza Dairesinin birçok kararında, 5271 sayılı Kanun’un 2 nci maddesinin (e) bendi ve 2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyetleri Kanunu’nun Ek 6 ncı maddesi uyarınca bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenen kolluğun derhal Cumhuriyet savcısına olayı haber verip, emri doğrultusunda soruşturma işlemlerine başlaması gerektiği, 5271 sayılı Kanun’un 116 ncı, 117 nci, 119 uncu maddelerine uygun şekilde adli arama kararı veya yazılı adli arama emri alınmadan yapılan hukuka aykırı arama sonucu ele geçirilen uyarıcı maddenin sanık hakkında atılı suçtan açılan kamu davasında suçun maddi konusu ve delili olarak hükme esas alınamayacak olduğu, olayla ilgili kolluk görevlisi olan tutanak tanıklarının beyanlarının alınması ve sanığın kendi rızası ile suça konu uyuşturucu maddeyi vermesi gibi durumların sonuca etkili olamayacak olması nedenleriyle bozma kararları verildiği anlaşılmış, bu dava dosyasına konu olayda da uyuşturucu maddenin ele geçiriliş şekli ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın üzerine atılı fiilin kanunda suç olarak

tanımlanmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
01.03.2013 tarihli olay tutanağına göre; şüphe üzerine durdurulan sanığın İstanbul 11. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/117 Değişik iş sayılı arama kararına istinaden yapılan üst aramasında uyuşturucu madde ele geçirildiği ancak, dosya içerisinde hiçbir arama kararının bulunmadığı dikkate alınarak; Polis Vazife ve Sa
lahiyet Kanunu’nun 9 uncu maddesine göre olay yeri ve tarihini kapsayacak nitelikte “önleme araması kararı” veya 5271 sayılı Kanun’un 116 ncı, 117 nci ve 119 uncu maddelerine uygun şekilde alınmış “adli arama kararı” ya da “yazılı arama emri” bulunup bulunmadığının araştırılarak varsa aslı veya onaylı bir örneğinin getirilmesinden sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden beraatine karar verilmesi, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 59. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.12.2015 tarihli ve 2014/213 Esas, 2015/834 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
02.05.2023 tarihinde karar verildi.